Integreren

Vriendschap

Voor en tijdens onze emigratie is vaak door mensen gevraagd waarom wij alles achter lieten voor en nieuw begin en of we het niet moeilijk vonden dat wij onze familie en vooral vrienden achter lieten.

Op dat moment antwoorde ik deze vraag altijd met “nee”. Omdat ik vond (en vind) dat je uiteindelijk toch zelf je eigen leven moet leiden en dat je het niet kan laten afhangen van anderen.

Daarnaast was ik ervan overtuigd dat je met een emigratie niet ineens je vrienden (en familie) kwijt raakt. Althans, niet je echte goeie vrienden natuurlijk! Maar wat natuurlijk wel lastig zou gaan worden is dat je je vrienden niet elke dag kan zien wanneer je dat wil. Beseften we ook heel goed dat wij onze vrienden in Nederland ook niet elke dag zagen (soms gerust een half jaar niet).

Dus sja, dan zit je in een nieuw land met z’n tweetjes (dat wel gelukkig) en dan moet je maar zien hoe alles gaat lopen. En terugkijkend is alles toch echt wel goed gelopen. Hebben we verrassend snel nieuwe vrienden (kennissen) gemaakt en is alles langzaam maar zeker steeds leuker geworden. Maar ergens miste ik toch wel eens die ene goeie vriend of vriendin. Gelukkig maakt Internet alles dan al een stuk makkelijker zodat je oude vrienden niet zo ver weg lijken. Maar een persoon om lekker even iets mee te doen, even bij langs te gaan, samen een bakkie te doen of gewoon even lekker te kletsen, dat was toch iets wat ik steeds meer ging missen.

Natuurlijk hadden we ook al aardig wat van die personen leren kennen waarmee we dat konden doen, maar de ene persoon is de andere niet en met de een doe je iets liever dan met de ander. Dus bleef ik een beetje dat gemis voelen. Gewoon een leuke leeftijdsgenoot (want dat is het grote probleem hier in dit vergrijzende, voor leeftijdsgenoten onaantrekkelijke gebied) met dezelfde interesses! Eerlijk gezegd heb ik het afgelopen jaar steeds meer de eenzaamheid voelen knagen.

Maar als je dan eenmaal aan het werk gaat in een branche die goed bij je interesses past, kom je vanzelf mensen tegen die je liggen. En plotseling had ik een nieuwe vriendin. Een leeftijdsgenoot met dezelfde moestuin-interesses, kippen, ganzen, eenden en een leuke man die het ook met mijn man goed kon vinden.

Zo kwam het er van dat we dagelijks bij elkaar op bezoek waren, samen aten, samen zwommen in het meer, samen dronken, bij elkaar logeerden en lief en leed begonnen te delen. En dat doen we nog steeds!

Het klinkt misschien wat overdreven, mijn blijdschap hierover. En ik denk dat ik het zelf ook overdreven had gevonden als ik nog in mijn oude huisje woonde, in het dorpje waar ik opgroeide met mijn oude vertrouwde basisschool vriendin bij me in de buurt. Maar als je eenmaal de stap naar een nieuw avontuur gemaakt hebt. Dan besef je ineens hoe waardevol sommige dingen zijn die de meeste mensen als vanzelfsprekend zien.

En dan zie je ineens hoeveel tijd een emigratie en integreringsproces nodig heeft.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *