Integreren

Weinig nieuws

Langzaam maar zeker lijkt het er op dat ik steeds minders nieuws te vertellen heb. Hier en daar wat moestuin verhalen, hoe de natuur eruit ziet, maar de grote kraan met een stroom aan ideeen lijkt een beetje dicht gedraait. Slecht nieuws? Nee, eigenlijk juist niet. Het betekend gewoon dat we steeds meer gewend raken aan onze “nieuwe” stek, en dus steeds minder merkwaardigheden te vertellen hebben.

Maar nog steeds komen we natuurlijk dingen tegen die met emigreren of integreren te maken hebben (en nu bloglezeres E. inmiddels ook naar Zweden verhuisd is, horen we zelfs dingen die we van onszelf herkennen). En nog steeds maken we nieuwe dingen mee.

Zo is het nog niet zo lang geleden dat ik op een dag enorme kiespijn kreeg. Omdat deze kies wel eens vaker zeurde nam ik een pijnstiller in met de verwachting dat de pijn wel weer zou minderen, zodat ik dan later rustig eens bij de tandarts langs kon lopen. Maar de pijnstillers hielpen steeds minder en de pijn werd steeds erger. Mijn plan, om met een pijnstilletje nog even een dagje te werken en dan de dag daarna naar de tandarts te gaan, viel met een grote plons in het water want ik had de hele nacht wakker gezeten van de pijn. Dan komt toch eindelijk het besef dat ik eens naar een tandarts moet. En als dat dan midden in de vakantieperiode is, wat moet je dan?

Gelukkig hadden een aantal praktijken op hun website (want het was midden in de nacht) informatie over de andere praktijken die noodbehandelingen op zich namen. Leek het even dat ik naar Torsby of Sunne moest, maar gelukkig kon ik in Munkfors terecht. Daar werd mijn naar mijn verwachting de kies getrokken, maar eenmaal daarna bleef de tandarts door zoeken en praten met zijn assistent. Door zijn verschrikkelijke (skåne) accent begreep ik niet gelijk alles, maar wat ik wel begreep is dat hij met het ziekenhuis in Karlstad belde en dat ik na een ellenlange ondervraging (heb je koorts, hoofdpijn, ben je ziek, verkouden? enz.) met een bebloede tampon in mijn wang naar Karlstad moest gaan rijden om daar naar de kaakchirurg te gaan.

Kwam het even goed uit dat Wico langs was komen rijden, want hij mocht me dan mooi even naar Karlstad brengen. En dat even had ik wel weg kunnen laten want na een uur rijden plus zoeken naar de ingang, het juiste gebouw en de juiste lift mochten we bij de kaakchirurg ook nog even wachten. Werd er vervolgens een röntgenfoto genomen, keek de chirurg nog even snel en mocht ik me klaar gaan maken voor de operatiekamer.

Wat nu het geval was, is dat na het trekken van de kies bleek dat er een opening was vanaf die kies naar mijn bijholtes. Waardoor vervolgens een heleboel troep in mijn bijholtes is gekomen en de ontsteking heeft door kunnen zetten die kant op. De kaakchirurg teste dit met een leuk trucje. Hij spoot via mijn mond water door het gat waar de rotte kies had gezeten en vervolgens kwam het water via mijn neus er uit. Een hele vreemde gewaarwording natuurlijk! Maar fijn dat de chirurg vervolgens het gat gedicht heeft met een speciale afscheiding en daarna alles mooi gehecht heeft. Waarna ik een flink pakket medicijnen mocht halen en een mondspoeling om alle verwondingen (lekker overdrijven) goed schoon te houden.

En dit alles zorgde dat ik misselijk (van alle eerder geslikte pijnstillers), verdoofd en hongerig pas om een uur of 21:00 weer thuis was van een tandartsbezoekje welke om 13:00 begon.

Maar het mooiste van alles is dat ik dit hele avontuur Zweedstalig heb afgelegd. En natuurlijk konden we gelijk zien hoe alles hier in Zweden te werk gaat. Een enorm interessante nieuwe ervaring (voor iemand die uberhaupt nog nooit in een ziekenhuis geweest is!) en gelukkig is de pijn na een weekje helemaal verdwenen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *