Natuur

Winterweer

Het heeft een tijd op zich laten wachten, maar de afgelopen maanden hebben we toch mogen genieten van een mooi pak sneeuw en mooie sneeuwlandschappen.

Toch is de winter niet zo mooi geweest als de voorgaande jaren. Sprookjesachtige plaatjes heb ik dit jaar niet kunnen schieten, warmrode zonsondergangen bleven uit en lange sneeuwwandelingen zijn niet gemaakt.

De afgelopen winter had dit jaar namelijk meer weg van een Hollandse winter. We hebben veel neerslag gehad, bewolking, druilerige en sombere dagen.

De zon, waarop ik niet kon wachten, heeft zelden geschenen. En zo mooi, zonnig en ‘warm’ als het voorgaande jaren was (met de jas open wandelen in het zonnetje bij -20), hebben we het deze winter niet meegemaakt.

Zelfs wandelingen over het meer zaten er dit jaar niet in. Helaas hebben we geen hond op het meer kunnen bekennen. Volgens de buren was het ijs nogal slecht en het leek er op dat sommige stukken van het meer niet eens dichtgevroren waren.

En wandelingen door de sneeuw heb ik ook amper gemaakt omdat het weer er echt niet naar was (hoewel de Zweden de door mij vrij vertaalde uitdrukking kennen: “slecht weer bestaat niet, maar slechte kleding wel”) en ik daarnaast niet eens de tijd ervoor had. Voor het eerst sinds ons vertrek uit Nederland is het hier voor mij lekker druk. Ik volg nog steeds Zweedse les, maar nu op de ‘middelbare school’, ga dagelijks naar stage bij de voorschool en fritids en werk inmiddels als invaller bij een logeerhuis voor kinderen (met of zonder) ouders die om uiteenlopende redenen niet thuis kunnen wonen.

De komende maand zou er nog een mooi pak sneeuw kunnen vallen, zodat op z’n minst de ‘sportlov’ (voorjaarsvakantie die hier sportvakantie genoemd wordt omdat iedereen massaal op wintersport gaat) goed benut kan worden. Maar zoals het er nu uit ziet, heb ik weinig verwachtingen.

Na winderige en regenachtige dagen is het inmiddels al zo aan het dooien dat in onze tuin de sneeuw bijna helemaal verdwenen is. De temperaturen zijn mild, hier en daar kan je het smeltwater wat uit de bomen of van de daken valt horen druppelen  en zelfs de vogels fluiten weer op hun mooist.

Het begint weer naar gras en bos te ruiken en gisteren heb ik zelfs al even in de moestuin staan klussen. Ik probeerde mijn aardbeitjes te redden die onderwater stonden met als gevolg dat ik er bij stond alsof ik aan modderworstelen had gedaan.

Ook is het tegenwoordig alweer licht als ik na een nachtdienst naar huis rij en vandaag was het zelfs zo helder dat ik getuige mocht zijn van een prachtig roze zonsopgang.

Ik durf er eigenlijk nog niet aan te denken, maar het lijkt er op dat de lente langzaam aan het beginnen is.

Een ding is in ieder geval zeker: de winter loopt op z’n eind!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *