Noors

Na twee dagen -10, konden we vandaag weer naar buiten zonder muts en handschoenen, want het was een mooie dag en de temperatuur lag rond het vriespunt. Dat wij niet de enige waren die dit fijn vonden, was op het meer goed zichtbaar. Stond ik eerder nog helemaal alleen op het ijs, zagen we nu hier en daar gezinnetjes met schaatsen, hond en spark over het meer dartelen.

Toen we in de auto stapten om een boodschapje te doen, dachten we de buren (links van ons huis) te zien en besloten na de winkel even bij ze langs te gaan. We hebben ze al die tijd nog niet ontmoet, omdat ze steeds niet thuis waren als we op hun deur klopten. En de Hollandse ‘ouwe jongens’ kaas die we voor hen hadden klaarliggen, was inmiddels al vergaan.

Dit keer waren ze gelukkig wel thuis en hebben wij het pakketje met lekkers, dat wij voor alle nieuwe buren hebben gemaakt, kunnen afleveren. Het was een fijne ontmoeting en onze Noorse buren vertelden ons dat zij zich vaak zorgen hebben gemaakt als zij zagen dat alle lichten in het huis uit waren. Dit doordat het een Noorse gewoonte is om de lichten in het huis altijd aan te laten. Als buren dan zien dat het licht uit is, weten ze dat er iets niet goed gaat.

Voor ons beantwoorde dit verhaal gelijk een van onze vragen. Wij zijn namelijk meerdere keren bij deze buren langs gegaan op het moment dat hun lichten brandden. Wij dachten dat ze thuis waren en begrepen niet waarom mensen weg van huis zouden gaan en alle lichten in het hele huis zouden laten branden!!

Wat dat betreft is er dus een groot verschil tussen de zuinige Nederlanders en de (in onze ogen) Energieverspillende Noren.

Zij vertelden ons ook over onze huizen, wat wij deels al wisten, dat deze eigendom waren van de Uddeholm staalfabriek. Werknemers met een hoge functie mochten in hun huizen wonen. Kreeg de werknemer promotie, dan verhuisde die ook gelijk naar een groter huis en kon de vrouw des huizes opnieuw decoreren en eventueel laten verbouwen. Zo is ons huis van een hoge piet geweest die afdelingshoofd was van de partij die met het bos te

maken had. En het zo staan er nog een heleboel huizen langs de kust die eigendom zijn geweest van de Staalfabriek. De meeste huizen zijn door de bewoners ook nog eens uitgebouwd dus voor een Nederlander ongelofelijk groot. Waren wij, na ons appartementje van 50 vierkante meter, al blij met ons huis. Zul je je ogen niet geloven als je de andere huizen die voorheen van de staalfabriek waren ziet!! Vooral als je in de huizen binnen bent geweest, lijkt ons eigen huis eigenlijk best wel klein. Maar wat wil je dan ook als je net uit een huis komt dat door meerdere binnenhuisarchitecten is ingericht en opgeknapt!!

Bijzonder om te horen, is dat ons huis een goeie plek heeft geboden aan het plaatselijk wild, toen wij hier nog niet waren. Zo heeft een groep elanden gegraasd op ons grasveld, en werd gesproken over de vos die wij eerder ook gezien hebben. Wij leerden ook gelijk dat, mochten wij deze vos in het vervolg weer zien, wij gelijk de jager van de gemeente moeten alarmeren zodat hij het zieke beest kan neerschieten en verbranden. Er heerst namelijk een ziekte bij de vossen in Värmland. Deze ziekte is over te geven aan andere dieren en daarom heeft de gemeente een jager die deze zieke dieren het leven ontneemt. Dit heeft deze jager kennelijk al eens eerder in onze tuin gedaan, want Wico heeft dit voorjaar een verbrand kadaver in de tuin gevonden, en al die tijd afgevraagd wat daar gebeurt was. Onze andere buren hadden geen idee wat er gaande was, maar gelukkig konden deze buren ook deze vraag voor ons beantwoorden.

In de omgeving schijnt ook een Wolf te lopen, die heeft de buurvrouw zelf over het bevroren meer heeft zien lopen. Ook andere buren hebben deze wolf gezien.

Ik denk dat wij de katten voorlopig nog maar even binnen houden, want wolf en vos schijnen beiden graag katten te eten!!!

We hebben leuk met de buren gepraat en het mooiste was het moment waarop zij hoorden wat de huizenprijzen in Nederland zijn. Zij wilden ons in eerste instantie niet geloven, want het leek hen onmogelijk hoe duur de Nederlandse huizen zijn. Het heeft dan ook minimaal 15 minuten geduurd voordat ze begrepen dat we het niet verzonnen en nadat we een voorbeeld prijs op hebben geschreven, om een mogelijk omreken-misverstand te voorkomen, moesten zij ons wel geloven!

Zo vertelden zij ons ook over Noorwegen, en hebben wij gesproken over de verschillen tussen Noorwegen en Zweden. Er was een heleboel gespreksstof en de buurman concludeerde dat we nog lange tijd door hadden kunnen praten en vele gesprekken kunnen gaan voeren in de toekomst.

Het was een leuke ontmoeting met veel integratie-tips en een opkomend etentje als gevolg…

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *