Cpc Denhaag – 12 maart

Ik heb al jaren tegen mezelf gezegd dat ik ooit eens mee zou doen aan de City-pier-city in Denhaag. En hoewel dit voor sommigen een piece of cake is, is het voor mij best wel een big deal.Ik ben namelijk nooit een renner geweest: op school haalde ik de laagste cijfers van de klas voor de cooper-test en als we de shuttle-run-test gingen doen, had ik spontaan migraine of zoiets. Ik had een hekel aan rennen en ik kon het gewoon niet.

Jaren later ben ik daarom begonnen met joggen. Want als ik ergens een hekel aan heb, dan is het “iets niet kunnen”. Ik besloot dus om te gaan joggen en na een paar maanden kon ik tot mijn verbazing van mijn huis naar dat van mijn ouders joggen (5km ongeveer). Van ‘s-Gravenzande naar Monster.

Dat is inmiddels alweer bijna tien jaar geleden en ik heb geregeld het joggen weer opgepakt en dan weer laten versloffen. Maar als ik eenmaal op gang ben vind ik het heerlijk om te doen. Buiten in de natuur!

Dus toen mijn lieve nichtje (geboren om te rennen) afgelopen zomer in Zweden was, stelde ik voor om samen de CPC 5km te gaan lopen. Ze vond het een leuk idee en hoewel ik toendertijd nog niet geloven kon dat het zou lukken, maakten we de afspraak.

Ik begon langzaamaan met trainen, maar had er niet helemaal aan gedacht dat er van december tot en met april sneeuw ligt. Weinig trainingsmogelijkheden dus. Wel heb ik af en toe op de loopband gestaan in de gym van mijn werk. Maar dat is toch niet te vergelijken met het echte straatwerk. Image result for cpc denhaag 2017 5km

En als dan ook nog eens de zon blijkt te schijnen op de dag zelf. Dan is het helemaal wennen.

Gelukkig was de sfeer gelijk in de bus vanuit Monster al te voelen. Er waren alleen maar hardlopers in de bus en een van hen vertelde hoe zij eerst de 5 zou lopen en daarna de 10. Eerder liep zij al eens de halve marathon, maar dat vond ze iets te overdreven. “Gewoon rustig aan doen, dan redt je het wel” zei ze. Een goeie tip!

Na de eerste kilometer (die ik te snel met de horde meegelopen had) had ik het dan ook eventjes gehad. Ik zag dat er aardig wat mensen aan het wandelen waren en besloot om al wandelend even mijn moed bij elkaar te rapen. Nichtlief had ik vooruit gestuurd want ik wist dat zij makkelijker en sneller zou rennen dan ik. Dus nu liep ik alleen en vroeg ik me af waarom ik dit in G’s naam nu eigenlijk wilde doen.
Ergens kwam de gedachte in me op dat ik gewoon kon omkeren en terug kon lopen naar de start, maar ik wilde me natuurlijk niet laten kennen. En die gedachte nam ik niet eens serieus. Ik wilde dit zelf doen, voor mezelf dus ik zou het afmaken ook.

Image result for cpc denhaag 2017 5kmNa een paar meter gelopen te hebben, kwam ik een ploegje meiden tegen. Ze zaten aan elkaar vast met touwen en in het midden liep een man die ook via touwen aan de meiden vast zat. Ik begreep al snel dat hij blind was en dat de meiden hem begeleiden. Iets daarvoor liep er een begeleider met een meisje met Downsyndroom. Ook zij waren buiten adem, maar ze gaven niet op. Ik hoorde hoe ze afspraken om kleine stukjes te lopen en af te wisselen met rennen. En ik was er een beetje ontroerd door. Wat mooi dat deze mensen dit voor ze doen en wat stoer dat mensen “met een beperking” dit aandurven!

Ik kreeg er nieuwe moed van, want ik wist immers dat ik die 5km gewoon kon halen omdat ik het al eens eerder gedaan had. En ergens bekroop me het gevoel dat “als zij het kunnen, dan kan ik het ook”. Ik jogde met het ploegje meiden en de blinde man mee, maar omdat zij rennen afwisselden met lopen, jogde ik ze al gauw voorbij in mijn eigen tempo.

Image result for cpc denhaag 2017 5kmLangs de kant stonden veel mensen. En velen riepen mijn naam. In eerste instantie verbaasde dat me en vroeg ik me steeds weer af of het bekenden van me waren, maar mijn naam stond op mijn nummer en hoe leuk is dat? Wildvreemden die roepen en juichen om je aan te moedigen! Soms kreeg ik een high five en er werd zelfs muziek voor ons gedraaid om ons nog even op te peppen en eenmaal over de helft werd geroepen “kom op, je bent over de helft!”.

Ik heb de rest van de route in mijn eigen tempo uitgejogged en heb daarmee mijn eigen persoonlijke doel gehaald. De 5km uitlopen. Tijd en snelheid maakte me niets uit, ik wilde het stuk uit kunnen lopen met de gedachte “ik kan het nog wel” in tegenstelling tot een van mijn vriendinnen die op haar ziekbed lag. “Zolang ik gezond ben wil ik zoveel mogelijk uit mijn leven halen” en dit is eigenlijk nog maar het begin.

Wat was dit een super leuke ervaring. Het publiek was geweldig en wat was iedereen positief! Het was echt een grote happening en ook geweldig georganiseerd! foto van Maaike Niethot.

Ik durf het bijna niet te zeggen maareh…. volgend jaar weer!!!

2 thoughts on “Cpc Denhaag – 12 maart

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *