Alledaagse dingen

Verrassing

Het komt wel eens voor dat ik een tijdje niets te vertellen heb. Meestal heeft dit te maken met de toegenomen drukte in ons Zweedse leven wat tegenwoordig werkelijk “op gang gekomen” lijkt te zijn. Mijn dagen zijn gevuld met werk, afspraakjes, creativiteit, klusjes, huishouden, hobbie en de laatste tijd vooral sollicitaties. Dat maakt het best nog wel eens lastig om tijd vrij te maken voor mijn online dagboek.

Maar afgelopen week, stond mijn Zweedse leven even op pauze-stand. Dit keer was de reden van mijn radiostilte niet dat ik het te druk had. Nee, de reden was dat ik een geheime missie had.

Drie maanden geleden beraamde ik namelijk samen met mijn vader het plan om als kado voor mijn moeders 65e verjaardag, naar Nederland te komen. Wat we toen nog niet wisten was dat mijn moeder dit al snel daarna op mysterieuze wijze zou raden.

Waarop een nieuw plan gesmeed moest worden, een nieuwe verrassing. En wat voor een!

Op de dag van mijn moeders verjaardag had ik afgesproken dat ik na lunchtijd bij moeders zou arriveren, aangezien ik (zogenaamd) nog een lunchafspraak had met een vriendin. Die lunchsafspraak had ik gemaakt als dekmantel om op de komst van een van mijn zussen te kunnen wachten. Een zus die ik al zes jaar niet meer gezien had! Mijn zus uit Amerika wel te verstaan.

Zij was in het geheim naar Nederland gekomen net zoals ik dat had willen doen. Maar van haar verrassing wist niemand af (behalve ik) en had zelfs mijn moeder niets door.

Na allerlei mogelijkheden doorgenomen te hebben om onze moeder te verrassen (bedrijven afbellen met de vraag of zij een “tweepersoons-doos” verkochten waarop zij dan weer wantrouwend vragen gingen stellen aan ons), besloten we om samen een foto te maken in het begin van de straat, bij het naambordje. Dan zouden we die foto naar de tablet van moederlief sturen en hoopten we dat ze gelijk naar buiten zou komen rennen. zussen

Helaas was dit laatste niet het geval en na zo’n vijf minuten wachten in de kou, besloten we dat iemand (ik dus!) ervoor moest zorgen dat moeders de foto te zien zou krijgen.

Zenuwachtig liep ik huize “jarige job” binnen, werd vrolijk welkom geheten en kreeg gelijk een kop thee en alle aandacht. Hoe zou ik nu subtiel ervoor kunnen zorgen dat ma die foto te zien krijgt?

Heel onopvallend vroeg ik of ze al gefeliciteerd was en daarna of ze nog iets uit Amerika gehoord had. Grappend werd gesuggereerd en gevraagd of ze op Schiphol stond, waarop ik natuurlijk antwoorde dat zus net een nieuw huisje had en dat ze druk was met verhuizen. En ja, we wisten dat ze dit keer gewoon te druk was met andere dingen om die hele reis te maken.

Maar ik kon wel vertellen dat ik had gehoord dat ze iets leuks zou sturen naar moeders tablet. Waarop ma antwoorde dat ze dat al gedaan had. Zus had haar namelijk gefeliciteerd. Waarna ik een beetje zenuwachtiger werd, want wat kon ik nu nog zeggen zodat er toch nog eens op de tablet gekeken zou worden?

“Die foto, heb je die gezien dan? Ik geloof dat ze een leuke foto zou sturen” Nog een keer zegt moeders grappend dat ze toch zeker op Schiphol staat en verteld ma hoe ze allerlei verdenkingen heeft. Ik lach haar opmerkingen nerveus weg en wacht af terwijl moeders met de tablet bezig is.

Wat waarschijnlijk maar 5minuten zijn, voelt nu voor mij als een half uur. Trillend van de zenuwen zit ik in mijn stoeltje te acteren dat ik ontspannen mijn thee drink. Terwijl ma met haar tablet in de hand wacht tot de verbinding beter wordt. “he, ze heeft een foto gestuurd!” en we wachten verder ..want het laden gaat ook niet snel…

En dan schreeuwt mijn moeder verrast van blijdschap en half huilend dat ze toch echt al vermoedens had, maar vooral hoop dat het zo zou zijn. “En nu? staat ze buiten?” Ik kan alleen maar lachen en huilen tegelijk. Zeg met een dichtgeknepen keel dat ze inderdaad al die tijd al buiten staat en we drogen onze tranen om vervolgens naar buiten te lopen. Daar wordt wat afgeknuffeld en de hele dag praten we door over hoe we onze plannen gesmeed hebben, hoe moeilijk het was om niets te verklappen en hoe spannend alles wel niet was.

Natuurlijk verrassen we broer en onze andere zus ook nog even en alle andere verjaardagsgasten weten ook niet wat ze zien.

En moeders verjaardag, die kon natuurlijk niet meer stuk!

Missie geslaagd…

One Comment

  • marry

    Inderdaad helemaal geslaagd.Bedankt lieverd en wat heb je het weer goed en leuk opgeschreven.Lees het nu pas 7 december. Liefs

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *