School-afsluiting

Het voelt alsof ik in geen eeuwigheid iets geschreven heb over de Zweedse cultuur en gewoontes en ik vermoed dat dat ook zo is. Ik moet dan ook bekennen dat we na vier jaar ons niet meer zo bewust zijn van alle verschillen tussen Nederland(ers) en Zweden. Dat neemt niet weg dat ze er niet zijn hoor, maar wennen gaat nu eenmaal snel.

Een van de dingen waar ik nog nooit over verteld heb, is de “skolavslutning” wat ik letterlijk vertaald heb in de titel van dit stukje. Deze gewoonte is vooral erg feestelijk en geeft mij altijd een fijn gevoel.

Skolavslutningen is namelijk het einde van een schooljaar en het begin van de zomer(vakantie). Daarnaast is het voor alle ouders en kinderen een mijlpaal in hun leven want na de zomer gaan ze naar de volgende klas en dus mogen ouders en kinderen (ondanks dat ze niet altijd veel ervoor hebben hoeven doen) heel trots zijn. En geloof me, facebook staat deze dag vol met foto’s van kinderen in de mooiste kleding, met een bos bloemen en Zweedse vlag gedeeld door trotse ouders!

Op de afgesproken dag en tijd komen alle kinderen in hun mooiste kleren, naar school om vanaf het schoolplein in een optocht (twee aan twee met beiden een Zweedse vlag in handen) naar (in dit geval) de kerk te lopen. Vooraan mogen twee leerlingen een grote vlaggestok met Zweedse vlag vasthouden en soms loopt er ook een muzikant bij.
Ik als fröken (spreek uit als freuken, wat juf betekend) loop ergens in de optocht met de kinderen mee en natuurlijk moet ook ik een mooie outfit aan. Het grote deel van de meisjes draagt witte jurkjes en voor de jongens maakt het niet zo heel veel uit, als het maar netjes is. De juffen dragen meestal de mooiste zomerse jurken en soms verbaas ik me erover hoeveel moeite er gedaan wordt in tegenstelling tot de gewone werkdagen. Ergens begrijp ik dat ook wel weer, want als je als juf mee loopt in de optocht, voel je je wel heel erg bekeken door alle mensen (vooral ouders, opa’s en oma’s) die langs de weg van school naar kerk foto’s nemen en zwaaien.

Eenmaal bij de kerk gaan alle kinderen naar binnen en volgen de famillieleden. Daar wordt een zegje gedaan door de rector en dominee (of soms andere belangrijke personen) en vervolgens mogen de klassen stuk voor stuk een of twee liedjes opvoeren. Als juf is het dan ontzettend leuk om te zien hoe de kinderen hun best doen en wat er wel of niet goed gaat. En soms, als je er dan bij stil staat hoe snel de tijd voorbij is gevlogen en hoe de kinderen zich ontwikkeld hebben, vraag ik me af waarom ik dit jaar weer vergeten ben om een zakdoekje mee te nemen.

Als de kinderen eenmaal hun liedje gezongen hebben wordt er eventueel nog een psalm gezongen (die verbazingwekkend genoeg niet over het geloof gaat, maar over de zomer!) en daarna zingen alle kinderen samen “Ida’s sommarvisa”.

Daarna wordt nog een ander zomerlied gezongen en al klappend en zingend lopen de kinderen de kerk uit waarna ze door hun ouders en famillie blij begroet worden, er fotosessies gehouden worden en bosjes bloemen of kadootjes uitgedeeld worden.

Sommige juffen maken nog een groepsfoto met hun klas en anderen haasten zich terug naar het schoolplein zodat ze met de volgende optocht mee kunnen lopen of hun eigen kinderen in de optocht kunnen zien.

Zelf ging ik snel langs de kant van de weg staan, zodat ik de kinderen uit klas 2 en 3 kon bekijken om vervolgens met ze mee te gaan de kerk in. Want ook deze kinderen zijn “mijn leerlingen” omdat tijdens schooltijd dagelijks in hun klas ben.

Eenmaal na deze happening worden er een heleboel knuffels en “fijne zomers” uitgedeeld (want iedereen neemt afscheid van elkaar) en gaan de meeste kinderen met hun hele famillie uit eten of staat er een zomers diner te wachten bij hen thuis. En voor de juffen gaat deze feestelijke dag ook nog even door want wij eten dan elk jaar bij een van de collega’s thuis een heerlijke maaltijd waarvoor iedereen een lekker gerecht meegenomen heeft.