Zalige zaterdag

Ik kan me niet herinneren dat ik ze in Nederland ooit in de winkel heb zien liggen: schorseneren. Maar wel weet ik nog dat ze ooit werden bereid in de keuken waar ik een paar jaar gewerkt heb toen ik nog op de middelbare school zat. Daar kreeg ik een goeie opvoeding wat oude groenten en gerechten betreft want deze keuken bevond zich in een bejaardentehuis waar je de mensen niet blij kon maken met moderne gerechten.. Daar heb ik o.a. voor het eerst (en laatst!) “Osse tong” geproefd.

Dus toen ik op een dag door de XL supermarkt in Karlstad liep, kon ik het niet laten om deze rare dingen eens zelf te bereiden.

Ik maakte een heerlijk romig soepje en at het met twee broodjes als avondmaaltijd. hmmmmm

Schorsenerensoep

  • 500 gram schorseneren (schil ze onder water zodat je handen er niet vies van worden!) in stukken van 3 cm
  • 1 liter groentebouillon
  • 1 gesnipperd uitje
  • 1 laurierblad
  • 200ml (plantaardige) kookroom

Fruit het uitje in een eetlepel olie en voeg vervolgens het laurierblad en de schorseneren toe en fruit even mee. Giet dan de groentebouillon er bij en laat ongeveer 20 minuten koken tot de schorseneren beetgaar zijn.
Laat de soep een beetje afkoelen en voeg de kookroom toe. Pureer het geheel met een staafmixer of blender en maak op smaak met zout en peper.

Heerlijk!

Enjoy!

(foto niet door mij gemaakt!)

2 mil wandeling

Toen een van mijn vriendinnen voorstelde om samen met andere vrienden een wandeling te maken, was niemand meer enthousiast dan ik. Want wat is er niet heerlijker dan een wandeling door het bos waarbij je door niets en niemand anders gestoord kan worden en de frisse boslucht eens goed in kan ademen? Vol enthousiasme zei ik dus gelijk dat ik mee zou gaan!

Dat de wandeling 2 mil (en dus 20 kilometer!) zou zijn, wist ik toen nog niet, want daar had ik per ongeluk overheen gelezen. slik!

Waar ik eerst dacht dat ik een half uurtje door het bos zou wandelen, besefte ik nu ineens dat het misschien wel een halve dag zou gaan duren (en geloof me het was langer dan dat)! En dan heb ik het nog niet eens over de vraag of ik het uberhaupt wel zou kunnen. Ik kan me namlijk niet herinneren dat ik ooit 20 kilometer gelopen heb!

Toch besloot ik om deze wandeling gewoon te maken, hoewel ik eerlijk gezegd echt een beetje nerveus was en niet wist of ik dit wel zou kunnen. Wel was van te voren al duidelijk dat ik hoe dan ook die route uit zou moeten lopen, want er waren geen autowegen in de buurt en ik zou dus niet uitgeput op de grond kunnen gaan liggen en roepen dat ze me maar met de auto moesten komen halen als ze uitgelopen waren!

Op een mooie, koele zondag ochtend reden we naar de plaats van bestemming. Ik was er nog nooit eerder geweest en zou ook nooit de weg weer zelf terug kunnen vinden denk ik. En aan de geparkeerde auto’s te zien (geen) zouden we niet veel anderen tegenkomen op onze route.

Het begin van de route vond ik zelf het zwaarst, want we liepen voornamelijk bergopwaarts. Mijn moed daalde me toen eigenlijk al in de schoenen, want er was nog geen vijf kilometer gelopen en ik liep al te hijgen als een paard en vond er niets leuks meer aan. Hoe zou ik de rest van de route kunnen uitlopen vroeg ik mezelf al af.
Gelukkig kreeg ik wat assistentie van een van de aanwezige (slede)honden. Met behulp van een heupriem trok hij me vooruit (echt, dat beest was niet te stoppen dus ik moest wel!) en eenmaal boven was ik blij dat ik nog leefde! 😉

Daarna kwamen we al snel bij een prachtig overnachtingsplekje, waar ik graag nog eens terug wil keren. Ook was hier een waterbron en lag het brandhout en een pan al klaar voor gebruik.

De rest van de route hebben we op ons (nou ja, mijn!) eigen tempo verder gelopen en konden we af en toe (want we moesten goed opletten waar we liepen) ook nog genieten van de prachtige natuur!

Hier en daar was het pad erg nat en drassig en natuurlijk mocht ik de eer op me nemen om als enige een schoen te verliezen in de blubber. Aangezien dit al in het begin was, heb ik dan ook de rest van de route met natte sokken mogen lopen, zelfs nadat ik in de pauze een droog paar kreeg, want ook na de pauze waren er een boel drassige paden die bewandeld moesten worden.

Tijdens het wandelen waren we al geregeld gestopt om water te drinken (en ook bij te vullen als we langs een beekje kwamen) maar op een gegeven moment merkte ik dat er gegeten moest worden. Ik begon steeds slordiger te lopen en struikelde geregeld ‘net niet’ over een stronk. Dit werd opgemerkt door E. en ik besefte me dat ik even wat binnen moest krijgen. Omdat we nog niet op de plek waren waar we pauze wilden houden, heb ik tijdens het lopen een appeltje gegeten, en kon wel weer vooruit.

Na onze pauze (nadat we zo’n 12 kilometer gewandeld hadden) kreeg ik nog even een dip. We hadden al een aantal uur gelopen en in de pauze toch zeker een half uur stil gezeten. En mijn hoofd vond dat het wel goed was zo. We stonden op een weg die voor een auto begaanbaar was en dus kwam de gedachte op dat iemand me daar wel op kon pikken (dus toch uitgeput op de grond liggen!).
Maar aan de andere kant wilde ik hoe dan ook de wandeling uitlopen. Mijn wandelgenoten zeiden niet meer dan “je moet hoe dan ook” en dat vond ik zelf ook. Dus die knop moest om en we gingen verder hoewel het toch zeker vijf minuten duurde voordat ik echt die knop omgezet had.

De rest van de wandeling ging verbazingwekkend goed en hoewel we er nog niet waren verbaasde het me hoe goed ik me voelde. Ik was totaal niet moe en had ook helemaal nergens pijn.

Wel had ik vlak daarvoor nog even helemaal de pest er in gehad. We moesten namelijk een helling oplopen en dat is blijkbaar echt een van mijn zwaktes. Ik liep te hijgen en was er ineens helemaal klaar mee. Ik overwoog zelfs om te zeggen dat ik er mee wilde kappen want ik was het zo zat! Maar, ik moest en zou de route uitlopen dus hield ik me in, stond ik even stil om op adem te komen en liepen we langzaam verder.

Vooral innerlijk heb ik dus blijkbaar (nu achteraf) best wel veel stijd gehad. De gedachtes dat ik het maar op moest geven, terwijl ik gewoon die hele route uit kon lopen. Zelfs toen we de auto’s in de verte konden zien staan (een van de beste momenten van de wandeling na 8,5 uur!) voelde ik dat ik nog best wel verder kon lopen. Zou het niet dat mijn onderbroek een beetje begon te schuren en dat ik stiekem toch ook wel graag weer naar huis toe wilde! 😉

Ik heb me eerlijk gezegd echt erover verbaasd dat ik de hele route heb uitgelopen. En het was nog leuker toen we er achterkwamen dat we zelfs meer dan 22 kilometer gelopen hadden.

Voor een ander zou dit misschien raar klinken, maar voor mij was dit best wel een overwinning. En ik hoop eigenlijk nog een boel meer van dit soort momenten mee te maken!

Moestuin

Het heeft altijd wat voeten in de aarde (leuke woordspeling niet?!), maar als dan eenmaal het gross van de planten hun plekje in de moestuin gekregen hebben, geeft dat ook een heleboel voldoening. Nu hopen dat al het harde werk ook vrucht geeft!

Zomer

Terwijl ik uit Nederland berichten krijg van wateroverlast, wordt ik hier wakker met verfrissend briesje dankzij een wagenwijd open raam. De zon verlicht alle appelbloesems die ik vanuit mijn bed kan zien en de vogels wensen mij al zingend een goede morgen toe.

Het is zomer! <3

verrassing

Na een drukke werkweek, inclusief ouderavond en dat soort gedoe, werd ik op vrijdag verrast door Wico. Hij stuurde me aan het eind van de dag een sms met de vraag of ik een boodschapje voor hem kon doen en dat hij die avond wel zou koken. Dat klonk perfect want vrijdag heb ik zelden zin om nog uren in de keuken te staan.

Daarnaast was het vrijdag ook nog eens topwarm. Toen ik wakker werd was het al 18 graden (7:00) en later die dag zal het nog wel warmer geweest zijn want bij thuiskomst om een uur of 18:00 was het in de schaduw al 27 graden Celsius!

Eenmaal thuis begreep ik al snel dat Wico de barbeque zou gaan gebruiken. En hij was zo lief om voor mij allemaal vegan gerechtjes te maken. Wat een lieve verrassing!! En zooooo lekker!

En om maar gelijk iedereen op dit goeie idee te brengen, een lijstje van wat je aan vegan en vegetarisch eten je kan bereiden op de barbeque (te zien op de foto’s):

  • asperges, rauw in wat olie en peper en zout
  • paddestoelen gevuld met vegan kaas
  • portobello gevuld met vegan blauwschimmelkaas
  • aubergine plakjes
  • paprika in reepjes
  • venkel in parten gesneden
  • paksoi door midden gesneden
  • ui met wat olie en kruiden in folie
  • aardappel met wat olie en kruiden in folie

Enjoy!

Zalige zaterdag

Als alles pas net gezaaid is in de moestuin, moet je toch echt ergens anders je eten vandaan halen. En dat doe ik maar al te graag! Brandnetels vind ik heerlijk, zevenblad is ook een delicatesse en natuurlijk paardebloemen.

Paardebloemblad vind ik niet zo heel lekker, maar de bloemen heb ik eerder al eens gebruikt in een jam en stroop. Het heeft wat weg van honing en het ziet er ook nog eens leuk uit. Dus waarom zou ik niet eens dat receptje proberen te maken, dat ik ooit op een moestuinprogramma zag?

Glutenvrije pannekoeken met paardebloem

  • glutenvrij bloem
  • sojamelk
  • vanille extract
  • eetlepel bakpoeder
  • paardebloemen

Roer de ingredienten (op de bloemen na) door elkaar tot een pannekoekbeslag en dan kan je vervolgens zelf kiezen of je de bloemen er in dipt en dan zo bakt of dat je (zoals ik) de gele blaadjes van het knopje af knipt en door het deeg mengt.

Ik vond het er erg leuk uit zien met alle bloemblaadjes door de pannekoeken en het klonk natuurlijk ook erg leuk dat er paardebloemen doorheen zaten. Qua smaak was het niet zo opvallend en ik denk dat anderen het niet eens zouden merken als ze niet wisten dat er paardebloem doorheen zat.

Met een flinke klodder zelfgemaakte rabarber-aardbeien moes er bij was dit een heerlijk maaltje!

Hmmmm

Wat heerlijk als je van je werk thuis kan komen, het zonnetje schijnt, de plantjes allemaal in hun potje staan, het uitzicht weer prachtig is en je een salade uit eigen tuin kan eten.