Vogels

Toen we hier net waren, viel het me op hoe stil het hier was in vergelijking met de zomer. In de zomer spraken we nog over ‘eeuwig zingende bossen´ (de blaadjes in de bomen die altijd ritselen waardoor het nooit echt stil is), maar hier was nu totaal geen sprake meer van. De blaadjes waren inmiddels allemaal op de grond gevallen dus de wind kon nu geen enkele boom meer laten ‘zingen’.

Ook viel mij op dat er geen enkel vogeltje te vinden was in de bomen om ons huis. Ook die geluiden miste ik!

Op dagen zoals deze kan ik me voorstellen dat sommige mensen moeite hebben met de winter. De kleuren in de natuur zijn zo goed als verdwenen, en er is bijna geen teken van leven meer in de natuur. Alles lijkt tot een verstilling te zijn gekomen en als het dan ook nog heeft gesneeuwd en gevroren lijkt het of de wereld in een ‘stomme’ zwart-wit film is veranderd.

Natuurlijk lijkt dit alleen maar zo, want als je wat beter op de omgeving gaat letten, en gewend bent aan die eerste indruk, zie je plotseling veel meer!

Tijdens een wandeling (van twee uur!) ontdekte ik bijvoorbeeld een groep vogels die eten probeerden te vinden. Ze zaten onopvallend in een boom, het enige opvallende was een roodgekleurd accent. Op zo’n moment ben je bijna verrast om weer “een teken van leven” zien!

 

 

Eenmaal thuis heb ik gelijk wat voerhuisjes in elkaar geknutseld en in onze bomen opgehangen, want het ontbreken van voedsel was natuurlijk de reden dat bij ons geen vogels te vinden waren! Nu kunnen wij dagelijks genieten van allerlei (voor ons nog onbekende soorten) vogeltjes die wat eten komen halen uit onze tuin.

(zo werd ik vanmorgen verrast door de mooie vogel op de foto rechts, nog niet eerder hier gezien en geen idee welk soort het is!!)

Nog leuker is het als er verse sneeuw is gevallen. Als je dan buiten loopt, kan je verse  sporen vinden en weet je dat hier kort geleden een dier heeft gelopen. Zo kan ik elke ochtend nieuwe sporen van een vos traceren, en zijn hier een aantal herten die geregeld door de tuin van onze buren banjeren.

Tijdens diezelfde lange wandeling vond ik ook een plek waar een kleiner dier zich schuil houdt. Ik vermoed dat het een muis is, maar het kan ook een wat groter knaagdier zijn. Weken later vond ik datzelfde spoor op het ijs en liep het beestje terug naar het holletje dat ik eerder gevonden had.

Maar het mooiste van allemaal zijn de zonsondergangen. De hoeveelheid kleuren die zo’n zonsondergang laat zien, maakt het leven in een zwart-wit film weer helemaal goed!

En als er dan plotseling een vos je tuin in komt gehuppeld alsof het de normaalste zaak van de wereld is, herten door een besneeuwd weiland springen en de vogels weer fluitend door de tuin vliegen weet je dat je niet in een televisie uit het jaar nul bent beland!

 

 

en dan nog even dit:

blijkbaar zijn de vogels hier kieskeurig want net zoals dat ze niet van pindakaas houden, raken ze ook de pindaketting niet aan 😀

Noors

Na twee dagen -10, konden we vandaag weer naar buiten zonder muts en handschoenen, want het was een mooie dag en de temperatuur lag rond het vriespunt. Dat wij niet de enige waren die dit fijn vonden, was op het meer goed zichtbaar. Stond ik eerder nog helemaal alleen op het ijs, zagen we nu hier en daar gezinnetjes met schaatsen, hond en spark over het meer dartelen.

Toen we in de auto stapten om een boodschapje te doen, dachten we de buren (links van ons huis) te zien en besloten na de winkel even bij ze langs te gaan. We hebben ze al die tijd nog niet ontmoet, omdat ze steeds niet thuis waren als we op hun deur klopten. En de Hollandse ‘ouwe jongens’ kaas die we voor hen hadden klaarliggen, was inmiddels al vergaan.

Dit keer waren ze gelukkig wel thuis en hebben wij het pakketje met lekkers, dat wij voor alle nieuwe buren hebben gemaakt, kunnen afleveren. Het was een fijne ontmoeting en onze Noorse buren vertelden ons dat zij zich vaak zorgen hebben gemaakt als zij zagen dat alle lichten in het huis uit waren. Dit doordat het een Noorse gewoonte is om de lichten in het huis altijd aan te laten. Als buren dan zien dat het licht uit is, weten ze dat er iets niet goed gaat.

Voor ons beantwoorde dit verhaal gelijk een van onze vragen. Wij zijn namelijk meerdere keren bij deze buren langs gegaan op het moment dat hun lichten brandden. Wij dachten dat ze thuis waren en begrepen niet waarom mensen weg van huis zouden gaan en alle lichten in het hele huis zouden laten branden!!

Wat dat betreft is er dus een groot verschil tussen de zuinige Nederlanders en de (in onze ogen) Energieverspillende Noren.

Zij vertelden ons ook over onze huizen, wat wij deels al wisten, dat deze eigendom waren van de Uddeholm staalfabriek. Werknemers met een hoge functie mochten in hun huizen wonen. Kreeg de werknemer promotie, dan verhuisde die ook gelijk naar een groter huis en kon de vrouw des huizes opnieuw decoreren en eventueel laten verbouwen. Zo is ons huis van een hoge piet geweest die afdelingshoofd was van de partij die met het bos te

maken had. En het zo staan er nog een heleboel huizen langs de kust die eigendom zijn geweest van de Staalfabriek. De meeste huizen zijn door de bewoners ook nog eens uitgebouwd dus voor een Nederlander ongelofelijk groot. Waren wij, na ons appartementje van 50 vierkante meter, al blij met ons huis. Zul je je ogen niet geloven als je de andere huizen die voorheen van de staalfabriek waren ziet!! Vooral als je in de huizen binnen bent geweest, lijkt ons eigen huis eigenlijk best wel klein. Maar wat wil je dan ook als je net uit een huis komt dat door meerdere binnenhuisarchitecten is ingericht en opgeknapt!!

Bijzonder om te horen, is dat ons huis een goeie plek heeft geboden aan het plaatselijk wild, toen wij hier nog niet waren. Zo heeft een groep elanden gegraasd op ons grasveld, en werd gesproken over de vos die wij eerder ook gezien hebben. Wij leerden ook gelijk dat, mochten wij deze vos in het vervolg weer zien, wij gelijk de jager van de gemeente moeten alarmeren zodat hij het zieke beest kan neerschieten en verbranden. Er heerst namelijk een ziekte bij de vossen in Värmland. Deze ziekte is over te geven aan andere dieren en daarom heeft de gemeente een jager die deze zieke dieren het leven ontneemt. Dit heeft deze jager kennelijk al eens eerder in onze tuin gedaan, want Wico heeft dit voorjaar een verbrand kadaver in de tuin gevonden, en al die tijd afgevraagd wat daar gebeurt was. Onze andere buren hadden geen idee wat er gaande was, maar gelukkig konden deze buren ook deze vraag voor ons beantwoorden.

In de omgeving schijnt ook een Wolf te lopen, die heeft de buurvrouw zelf over het bevroren meer heeft zien lopen. Ook andere buren hebben deze wolf gezien.

Ik denk dat wij de katten voorlopig nog maar even binnen houden, want wolf en vos schijnen beiden graag katten te eten!!!

We hebben leuk met de buren gepraat en het mooiste was het moment waarop zij hoorden wat de huizenprijzen in Nederland zijn. Zij wilden ons in eerste instantie niet geloven, want het leek hen onmogelijk hoe duur de Nederlandse huizen zijn. Het heeft dan ook minimaal 15 minuten geduurd voordat ze begrepen dat we het niet verzonnen en nadat we een voorbeeld prijs op hebben geschreven, om een mogelijk omreken-misverstand te voorkomen, moesten zij ons wel geloven!

Zo vertelden zij ons ook over Noorwegen, en hebben wij gesproken over de verschillen tussen Noorwegen en Zweden. Er was een heleboel gespreksstof en de buurman concludeerde dat we nog lange tijd door hadden kunnen praten en vele gesprekken kunnen gaan voeren in de toekomst.

Het was een leuke ontmoeting met veel integratie-tips en een opkomend etentje als gevolg…

 

Vos

Nu weet ik niet meer precies wanneer het was, maar ik stond laatst in de keuken toen ik in mijn ooghoeken iets zag bewegen. Het leek erop dat iemand ons erf op zou komen, want er kwam een hond aangehuppeld.

Toen de hond voorbij ons hek was gehuppeld en ik nog steeds geen baasje had kunnen zien, besefte ik me dat dit helemaal geen hond was. Het was een vos!

Op klaar lichte dag huppelde een vos onze tuin in alsof het de normaalste zaak van de wereld was! Vol verbazing heb ik het dier nagekeken en natuurlijk geroepen naar Wico dat hij uit het raam moest kijken. Het dier zag er vreemd uit en achteraf klopt dit want in dit gebied heerst een ziekte onder de vossen. De vos verliest hierdoor z’n haren waardoor ik het beest natuurlijk niet herkende.

Deze foto heb ik niet zelf gemaakt, de vos die ik in onze tuin zag was donkerder en had minder haar..

Donker

Als je vanuit “het Westland”, naar Uddeholm, Zweden verhuisd, valt het op hoe donker de nachten zijn. In `s-Gravenzande was het nooit donker, want de kassen geven zoveel licht, dat er altijd een geel-rode gloed over “het Westland” hangt. Eenmaal hier, leek het dus een stuk donkerder. Natuurlijk zijn hier wel lantarenpalen in onze wijk, maar die gaan (heel duurzaam) elke avond precies om 22:25 uit.

Nu is die duisternis helemaal niet negatief hoor. Want nu kan je de sterren heel goed zien als het helder is. En als het volle maan is, hebben we geen lantarenpalen nodig!

Vannacht was het volle maan én lag er sneeuw buiten dus was het zo licht dat Wico gewoon de vos door onze tuin kon zien huppelen.

 

Heerlijk

Steeds weer verbaas ik me over onze omgeving, geloof ik nog steeds niet dat ik hier woon en geniet ik weer van de Zweedse schoonheid.

Nog leuker vind ik de sporen van een vos die ik in onze tuin tegen kwam. De vos heeft een vaste route, deze had ik eerder al gezien in het gras, en werd nu bevestigd door de pootjes die in de sneeuw waren achter gebleven.