Geduld

Geregeld hoor ik dat een emigratie, verbouwing en verhuizing tijd vergen en dat dit betekend dat ik geduld moet hebben. Vooral in Zweden is het erg belangrijk om geduld te hebben, want “de grootste kracht van Zweden is de terugwerkende kracht”.

Nu ben ik altijd een heel geduldig persoon geweest, vooral naar andere mensen toe. Maar na drie jaar geduldig zijn, voordat ik mijn paleis mocht betreden, heb ik blijkbaar al mijn reserves opgemaakt en ben ik hier in Zweden dus een echte Hollander!

Vandaar dat ik vanmorgen, in plaats van wachten op twee sterke mannen, het heft in eigen handen heb genomen. Voor zover ik, vrouw en  “anti-klusser” (ja dat zijn twee handicaps toch?), dat kan.

Ik heb alle meubels die onnodig in de weg stonden, opgepakt en naar zolder gebracht. En niet van die Ikea meubels (die niets wegen!), maar bureaubladen die van een kantoor komen, metalen hekwerken die als poten bedoeld zijn voor deze bureaubladen en een salontafel. Daarnaast heb ik ook nog een eettafel naar de eerste etage getild en ben ik blij dat ik bij dit alles niet voor een derde keer van de trap ben gevallen. Die zolder trap heb ik nog niet gehad, en wat niet is kan nog komen toch?

Na dit alles ziet het huis er weer een stuk netter uit en mag ik in mijn pijnlijke handjes wrijven.

Waar ik nog het meest tevreden over ben is het professionele stootkussen welke ik naar zolder heb gebracht en heb opgehangen. Kan ik na alle klussen die nog gedaan moeten worden, mijn agressie daar op botvieren 🙂

IJswoestijn

Vandaag zijn we even het meer opgelopen om te kijken naar de overblijfselen van een aantal ijsvissers die dit weekend op het meer zaten. Er zijn vele gaten gemaakt, maar ze zijn inmiddels alweer dichtgevroren en soort kraters geworden.

Als je zo ‘bijna’ midden op het meer staat is het zowat niet voor te stellen hoe anders en bijna tegenovergesteld het er in de zomer uit ziet. In de winter is het een grote ijsvlakte, een ijswoestijn. Net als in een woestijn zie je zelfs hoe de wind de sneeuw verplaatst, zoals het in een woestijn bij zand gaat. Heel bijzonder om op die plek te kunnen staan en te zien hoe mooi de natuur in de winter kan zijn.

Natuurlijk konden we het niet laten om nog even met de spark te spelen. Ik op het zitje en Wico mij duwen over het meer 🙂

 

 

Tijdens het googelen kwam ik een blog van deze mensen tegen, die een ijsvereniging zijn gestart. Wat zijn die Nederlanders ondernemend zeg!! Geniet van de foto’s!!!

Lef

Vanmorgen kreeg ik een link doorgestuurd van een aflevering “ik vertrek”. In deze aflevering verhuizen Marlene en Monique van Alkmaar naar een klein plaatsje (rond de 250 inwoners) in Lapland, Zweden. Leuk en herkenbaar om te zien hoe deze twee dames bezig zijn met hun emigratie, maar ik heb ook bewondering voor ze. Om van de stad naar zo’n klein plaatsje te verhuizen, zo hoog in het noorden, dat doe ik ze niet na!

Natuurlijk ben ik ook naar Zweden verhuisd en ook naar een kleiner plaatsje dan waar ik vandaan kom, maar als ik me bedenk hoe het daar in de winter zal zijn…zij liever dan ik! Inmiddels is hier de winterse duisternis al aan het afnemen en merk ik het eerlijk gezegd ook niet eens meer. De kou ben ik ook al aan gewend. Het enige waar ik nog erg aan moet wennen is de grote afstanden die soms afgelegd moeten worden en het aanbod van verse producten. Nu kan ik me voorstellen dat het aanbod in Lapland een stuk minder zal zijn dan hier, vanwege de lange reistijden. En waarschijnlijk zal hierdoor nog wel meer anders of moeilijker zijn.

Nee, om van Alkmaar naar Fredrika te verhuizen daar heb je een aardig potje lef voor nodig hoor!

Hollandse pot

De laatste weken hebben we allerlei Zweedse gerechten kunnen proeven en uitproberen, maar we zijn er beiden geen grote fan van. Het vlees bijvoorbeeld, vind Wico erg tegen vallen. Hij heeft al meerdere keren een hele kip gekocht, deze in stukken verdeeld en van de resten een heerlijke soep gemaakt. Dit allemaal om de kipfilet uit de diepvries, vol water, te ontwijken.

De worstjes en saucijzen (“korv”) zijn hier in overvloed te vinden, en hoewel ik bij een stel vrienden weleens lekkere pittige heb geproefd, vallen de meesten erg tegen. Het is natuurlijk geen echt stuk vlees zoals Wico, “de vlees-eter” het liefst heeft, en als er dan ook nog vreemde combinaties voorbij komen (zoals een speciaal streekgerecht met rauwe geraspte aardappel en vlees gecombineerd in een worst) hoeft het voor hem helemaal niet meer.

Gelukkig maak ik me niet zo druk over het vlees en kan ik af en toe nog genieten van een stukje vis, of een potje ingemaakte haring in mosterdsaus (“senapsill”). En natuurlijk niet de Kallas vergeten, dit (“kaviar”) is een mengsel van gerookte vis en mijn favoriet is ook nog gecombineerd met roomkaas zodat de smaak wat minder heftig is. De Zweden doen dit soort gerechten op een knäckebröd in combinatie met kaas, gekookt ei of een plakje vleeswaar en soms wat rauwkost.

Maar het vlees, daar zijn we dus niet zo over te spreken. Vandaar dat Wico vandaag zelf Hollandse gehaktballen heeft staan draaien. En omdat ik nog bieten uit Nederland had liggen, heb ik er een stamppot van gekookte aardappel met bietjes bij gemaakt.

Wat over was, heb ik gebruikt om een bietensalade van te maken die we de rest van de week op een knäckebröd kunnen eten. Het recept is heel simpel: gekookte bietjes in blokjes gesneden, appel in blokjes gesneden, ui gesnipperd, augurk in blokjes gesneden, mayonaise, peper en zout.

Zo hebben we vandaag een ouderwets Hollandse  maaltijd gegeten. Af en toe helemaal niet verkeerd, die smaak van thuis!

Nu maar snel een fijne nieuw “smaak van thuis” ontwikkelen hier in Zweden en hopen dat we nog wat lekkerdere streekgerechten kunnen ontdekken.

We hebben de “bloedpudding”  en de “rör strumming” nog niet geprobeerd, dus wie weet! 😉

Mijn vlakke land..

Ik ben fan van Jacques Brel!

Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen
En witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruinen
Wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt
En over dijk en duin de grijze nevel valt
Wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn
En natte westenwinden gieren van venijn
Dan vecht mijn land, mijn vlakke land

Wanneer de regen daalt op straten, pleinen, perken
Op dak en torenspits van hemelhoge kerken
Die in dit vlakke land de enige bergen zijn
Wanneer onder de wolken mensen dwergen zijn
Wanneer de dagen gaan in domme regelmaat
En bolle oostenwind het land nog vlakker slaat
Dan wacht mijn land, mijn vlakke land

Wanneer de lage lucht vlak over ‘t water scheert
Wanneer de lage lucht ons nederigheid leert
Wanneer de lage lucht er grijs als leisteen is
Wanneer de lage lucht er vaal als keileem is
Wanneer de noordenwind de vlakte vierendeelt
Wanneer de noordenwind er onze adem steelt
Dan kraakt mijn land, mijn vlakke land

Wanneer de Schelde blinkt in zuidelijke zon
En elke Vlaamse vrouw flaneert in zon-japon
Wanneer de eerste spin zijn lentewebben weeft
Of dampende het veld in juli-zonlicht beeft
Wanneer de zuidenwind er schatert door het graan
Wanneer de zuidenwind er jubelt langs de baan
Dan juicht mijn land, mijn vlakke land

Vissers

Nog in Nederland maakten wij vaak grapjes hierover. Soms fantaseerden wij erover, en Wico heeft nog gezegd dat hij het graag een keer wil gaan doen…

Nu mijn moeder weet dat het meer dichtgevroren is, krijg ik vaak de vraag of er al vissers op het ijs zitten. Ik begon eigenlijk te geloven dat de Zweden dat hier niet doen, in ieder geval niet zoals in de film “Grumpy old men” met een eigen huisje, gemeubileerd en wel, op het ijs. 🙂

Vandaag zie ik ze voor het eerst hier op het Rådasjön. Twee vissers zitten samen voor ons huis. De temperatuur is op dit moment -3 graden Celsius, dus het is een aardige dag, het sneeuwt en dan zit je daar op een grote sneeuwvlakte bijna helemaal alleen.

Wat moet dat een bijzondere ervaring zijn!

Helaas zijn de foto’s onscherp doordat het sneeuwde en die lelijke ‘haar’ heb ik nog steeds niet uit mijn camera laten halen…snel maar doen he! 😉 Excuses voor het slechte beeld dus!

Koud

De laatste dagen is de temperatuur flink gedaald dus houden wij de temperatuur binnen nauwlettend in de gaten. Vooral vanmorgen, na een nacht van -20 graden Celsius, voelde het binnen een stuk koeler aan. Daarom geen tijd om te rommelen met het verwarmingssysteem, maar gewoon ouderwets hout halen uit de schuur en de houtoven flink opstoken.

Buiten is het nu nog niet veel warmer dan vanmorgen, maar binnen wordt het steeds warmer en gezelliger. De geur van een brandende haard, af en toe wat geknetter en natuurlijk de pannen (met van alles gevuld) en het keteltje op het fornuis. Straks nog een brood en een zelfgemaakte pizza in de oven en voor mij mag het de hele winter wel zo door gaan, genieten!

Trots!

Het is al meer dan tien jaar geleden (jemig wat wordt ik oud!) dat mijn moeder aan haar eerste schilder cursus begon. Op dat moment leerde ze schilderen met aquarel en moest eerst alles met potlood geschetst worden om vervolgens met verf in te kleuren. Het was leuk om te zien hoeveel plezier ze hier in had!

In die tien jaar is er een heleboel veranderd. Allerlei gebeurtenissen die een mensenleven kunnen brengen, zijn voorbij gekomen. Mijn moeder is altijd blijven schilderen en Ik heb haar zien veranderen en groeien als schilder.

Van aquarel naar olieverf en van bloemenvaas via zeelandschap naar portretten van haar kinderen. Niet meer schetsen met een potloodje, maar gelijk schilderen op doek.

En ik moet zeggen dat ik toch best wel trots ben op mijn moedertje!

Gemis

Voordat ik deze blog begon, hield ik aantekeningen bij over de verhuizing. Ik ben van plan deze krabbels met terugwerkende kracht op mijn blog te plaatsen.

Gister ben ik hiermee begonnen door een aantekening uit te werken, die ik de week van ons vertrek geschreven had, over afscheid. Het is een aardig verhaaltje geworden, waardoor ik besef waar ik in Nederland zo van hield. Mensen die ik graag zag, dingen die ik graag deed en vooral ook gewoontes en kleine dingen waar je aan gewend was.

Nu is het verhaal, waar ik best veel werk ik had gestoken, verdwenen.. Maar het besef dat ik hier blijf wonen is gekomen. En vooral het besef dat ik veel mooie herinneringen aan Nederland heb en deze altijd zal houden!

Vaarwel Nederland en hallo nieuw thuis!