Paddestoelenjacht

Het was misschien nog een beetje vroeg voor de tijd van het jaar (en vooral de hoeveelheid gevallen regen), maar samen met een collega ging ik op paddestoelenjacht. We trokken er een hele dag voor uit en zijn een aantal gebieden afgereden. Veel hebben we helaas niet gevonden, omdat er nog niet voldoende regen gevallen was, maar wel hebben we een eigen “geheim plekje” ontdekt waar niet zomaar iemand anders zal komen plukken. Eindelijk!!

 

 

 

Wij zijn heel tevreden met onze eigen vondst! En ik maakte er een heerlijke (vegan!) risotto van.

Lekker!!!!

Weekendje Sälen

Vertelde ik laatst nog dat ik al zo gewend ben aan mijn Zweedse leventje waardoor ik niet meer zoveel te vertellen heb aan jullie, kan ik nu ineens weer iets nieuws vertellen. Een nieuwe belevenis en dan ook een echte nieuwe Zweedse belevenis!

Hier in Zweden groeit men namelijk op met sneeuw en leren de meesten skien als ze nog geen drie zijn. Vaak kunnen kinderen dit leren op de piste bij hen in het dorp (afhankelijk van het klimaat natuurlijk) en als het dan eenmaal “sportvakantie” is eind februari dan is het tijd om op wintersportvakantie te gaan. Niet iedereen, maar veel mensen nemen dan “even” de auto naar het Noorden. Naar een van de vele skigebieden.

Branäs en Kläppen zijn maar een 1,5 uur bij ons vandaan en Sälen (volgens mij het meest populair in deze omgeving) maar zo’n 2,5 uur.

Nu ben ik zelf als stadskind nog nooit op wintersportvakantie geweest en kan ik maar nauwelijks langlaufen, laatstaan skien. Wel heb ik ooit in NL eens op een snowboard gestaan in de plaatselijke sneeuwhal. Dus een wintersportvakantie lijkt mij ontzettend leuk. Het is een van mijn grote “wil-ik-nog-doen” activiteiten hier in Zweden. Gezellig met vrienden een weekje een huisje huren en genieten van de natuur enzo… klinkt hierlijk niet?

Hiervan heb ik de afgelopen dagen al een beetje een voorproefje gekregen. Ik mocht namelijk met een vriendin (S) en haar gezin mee naar Sälen. Daar huurde (zoals bij velen) (schoon)vader een aantal bij elkaar gelegen appartementjes zodat het hele gezin met elkaar op wintersport kon. Ik mocht een paar daagjes mee, gewoon voor de gezelligheid. Superleuk!

Hoewel in Hagfors de sneeuw verdwenen was, lag in Sälen een mooie dikke laag sneeuw. Wat een prachtig gebied is het, met mooie natuur, leuke kleine huisjes en vooral veel bomen vol met plaksneeuw. Vanaf de autoweg waren de vele pistes al te zien en wat was het hoog zeg!

Eenmaal in Sälen zijn er verschillende “dorpjes” met eigen pistes. Wij verbleven in Tandådalen, maar gingen skien in Hundfjälen. Elk gebied heeft zo zijn eigen bijzonderheden en elke avond is er een andere piste waar de verlichting aan staat zodat er ook dan gebruik van de pistes gemaakt kan worden.

Je kan er skien, snowboarden, maar ook langlaufen, sneeuwscooters huren, mee op een hondenslee en carten op ijs. Daarnaast zijn er verschillende restaurantjes, maar het apres-skien kennen ze hier bijna niet. Ook kaasfondue is iets wat niet zo heel bekend is. Dat hebben wij Nederlanders dan weer van de skigebieden waar de meeste Nederlanders naar toe gaan.

(om de filmpjes te bekijken klik je de documentnaam aan met je rechtermuisknop en kies je voor “open link”)

In de omgeving is ook een populair zwembad en er zijn allerlei eetgelegenheden en winkelmogelijkheden.

Zelf was ik er maar drie dagen dus ben ik 1 dag op de piste geweest om te leren skien. Dat ging gelukkig best goed en makkelijk! De andere dagen hebben we doorgebracht in het huisje, buiten terwijl we worstjes (en vegaburgers) grilden op een vuurtje, wandelend door de natuur en een avondje in een restaurant met een lifeband.

Het was een heerlijke ervaring zo in de buitenlucht en in de sneeuw. Het skien was natuurlijk het leukst (en spannendste). Ik heb trouwens voornamelijk de kinderpiste gebruikt. Er was namelijk een piste “Trollstigen” genaamd, waar je door een bos skiet met allerlei trollen en kleine huisjes en holletjes (waar de trollen wonen). Ook hoor je af en toe trollen praten of zingen en ‘s avonds is de piste verlicht in allerlei mooie, magische kleuren. Echt iets voor mij!

Al met al was het een hele leuke Zweedse ervaring en ben ik echt van plan om nog eens met vrienden een weekje op wintersportvakantie te gaan. Lijkt me echt heerlijk!

Sneeuwkat

Hoewel de katten liever niet naar buiten gaan, moet Tommie altijd met ons mee als we naar het meer toe lopen. Het is zelfs zo erg dat, als we bijvoorbeeld gaan varen, hij op de stijger blijft staan mauwen en wachten tot we terug komen.

Nu het meer bevroren is en er een laagje sneeuw op ligt, is dat laatste niet meer het geval. Hij heeft namelijk geleerd dat hij dan gewoon zelf het meer op kan en met ons mee kan lopen.

Erg snel gaat het niet dus als we schaatsen of langlaufen blijft hij achter, maar het was wel leuk om te zien dat ook hij iets Zweedser is geworden!

Lente?

Hoewel het hier nog volop winter is en het kwik af en toe daalt tot wel -15, moest ik vandaag al een beetje aan de lente denken. In deze tijd van het jaar is het namelijk wel kouder, maar vaak ook veel zonniger en dus lichter. Vogeltjes beginnen dan weer wat meer te fluiten, we mogen getuigen zijn van prachtige zonsopkomsten en zonsondergangen en dagelijks zijn er prachtige winterlandschappen te zien.

Ik kom dan weer graag buiten om iets actiefs te doen in de sneeuw en ondertussen van het zonnetje te genieten. En met mij gelukkig ook anderen die dan zo lief zijn om “speciaal voor mij” een schaatsbaan en een langlaufspoor aan te leggen. Ik maak daar dan natuurlijk heel graag gebruik van en heb al een aantal keer met mijn langlaufskies over het spoor geskied (voor zover ik het kan). Ook de schaatsbaan hebben we gebruikt met de spark en met mijn oude schaatsen. Dat laatste hou ik alleen niet zo lang vol, want die dingen geven me enorme pijn aan mijn voeten.

En na die verfrissing buiten, kunnen we samen met Tom (die maar niet genoeg aandacht kan krijgen) ons warmen aan een bak kruidenthee terwijl we naar de zonsondergang kunnen kijken.

En dat doet me dan stiekem al een klein beetje aan de lente denken. Niet de lente zoals we die in Nederland kennen, maar de Zweedse lente. Wat dat betreft worden we al steeds Zweedser: wennen aan het Zweedse klimaat, de Zweedse seizoenen en zelfs genieten van de winter.

Dag kerstboom!

Precies zoals het hoort rond deze tijd, in Zweden, hebben we de kerstboom uit huis gehaald. Netjes volgens de Zweedse traditie op Tjugondeknut, maar niet helemaal volgens Zweedse gewoonte vermoed ik.

Verwennerij

Vaak hoor ik mensen reageren met “o wat zal het koud zijn bij jullie” of “wat zal het daar donker zijn!” en een klein beetje gelijk hebben ze soms wel. Ja, het kan hier koud zijn (hoewel de gevoelstemperatuur meestal stukken beter is dan die aan de Hollandse kust!) en ja, het is hier ook langer donker dan in Nederland. Gelukkig kunnen we nog best wel wennen aan dit verschijnsel. Vooral omdat we elke winter bijna dagelijks zo’n 20 minuten lang, getrakteerd worden op prachtige zonsondergangen. De foto’s zijn helaas lang niet zo mooi als de “real-life-experience”, dus beeld je maar in dat het nog mooier is dan op de foto’s!

Zweedse winter

De afgelopen weken, terwijl de bossen nog gevuld waren met een goudkleurige herfstgloed (niet meer zo warm als aan het begin van de herfst en wat meer naar bruin kleurend), besefte ik hoe we gewend zijn geraakt aan het Zweedse klimaat.

Terwijl de prachtige herfstkleuren constant je aandacht trekken (zodat het bijna gevaarlijk wordt om auto te rijden), weet je ergens in je achterhoofd dat deze periode voorbij is voordat je het weet. En daarna komt de gevreesde kou en duisternis. Die gedachte zorgt ervoor dat je beide intens geniet, maar ook ergens ver weg in je buik een beetje zenuwen voelt. Laat ik me daardoor meeslepen dan komen de vragen: “Hoe koud zal het dit jaar worden?”, “Zullen we ons huis warm kunnen houden?”, “Heb ik nog nieuwe winterkleding nodig?”, “Hebben we genoeg brandhout?”.
Natuurlijk zitten er vragen bij die ik niet kan beantwoorden, maar de brandhout-vraag, die hoef ik dit jaar niet te stellen. We hebben een enorme berg liggen. Daarnaast hebben we nog een nieuwe brandstapel net zo groot als die van vorig jaar en toen gebruikte we maar de helft daarvan.dsc_0495Nu we de Zweedse jaargang meerdere keren hebben meegemaakt, weten we dat er een nieuwe periode aanbreekt waar toch aardig wat mensen tegenop kijken. De wintertijd maakt dat het al om 4 uur ‘s middags donker wordt, de zon zal maar zelden door de wolken gluren en een paar weken amper boven de horizon uit komen, de temperatuur zal enorm dalen en dit alles veroorzaakt dat velen liever in winterslaap gaan en sociale contacten liever ontwijken..

Maar inmiddels heb ik ook geleerd hoe ik kan genieten van de winter: Dik ingepakt een wandeling maken door de Zweedse bossen zodat je de wind in je gezicht voelt snijden en je handen beginnen te gloeien in je warme wanten. Een warme kop soep of thee bij thuiskomst, een knetterend haardvuur, brandende kaarsjes, een grote heksenketel met kokende soep op een kampvuur buiten met prachtig uitzicht, en natuurlijk de sneeuw. De sneeuw waar velen naar verlangen.
Sneeuw maakt alles beter: Prachtige witte uitzichten, lichtere dagen en zelfs nachten, knarsende geluiden tijdens het wandelen, plezier tijdens het sleetje rijden, schaatsen, snowboarden, de ruisende stilte tijdens een tochtje op de spark over het meer en mee mogen met een hondeslee.dsc_0548De sneeuw is iets waar op gewacht moet worden. Het komt hier niet zo vaak voor dat er (blijvende) sneeuw valt voor kerst. En is het eenmaal kerst, dan weten we dat we “aan de goede kant van het jaar zijn gekomen” omdat het na die tijd steeds lichter zal worden. Daarnaast zijn januari en februari de mooiste wintermaanden die er zijn. Weliswaar ook de koudste, maar dat staat tegenover een vaak stralend zonnetje waardoor je overdag geregeld met een open jas kan lopen.

Voor die tijd, nadat de laatste bevroren goudkleurige blaadjes met veel geritsel uit de bomen zijn gevallen, is het voornamelijk verlangen. Verlangen naar de zomer, naar warmte, naar licht, naar kleur en naar sneeuw.
Tot die tijd moeten we het doen met kale bomen, grauwgele akkers, donkere groen- en bruintinten, regenbuien, storm en een door vogels verlaten stilte.dsc_0566Vandaag, terwijl ik dit schrijf, zie ik door de ramen hoe de bomen er kaal bij staan. Het water in het meer ligt er rustig bij, het donkergroene gras bedekt met een bruine herfstdeken, de laatste ganzen zijn nog niet zo lang geleden overgevlogen, de moestuin ligt er kaal en verlaten bij.
De zon schijnt dankzij de kale bomen door de ramen naar binnen. Ze doet me denken aan de prachtige rood-oranje zonsondergang van gister die zo typerend zijn voor de novembermaand.

En ik hoor mezelf denken: “Houd moed, de Zweedse winter is begonnen.”
Gelukkig nog maar 58 dagen tot het nieuwe jaar!dsc_0666

 

Integreren, nog steeds..

Dan denk je misschien dat we na zo’n lange tijd (4,5 jaar) al goed geintegreerd zijn… En dat zijn we ook best wel, maar nog steeds zijn we er nog niet helemaal en zal het allemaal vast nog wel een tijd duren. Ik geeft het zo’n 7 tot 10 jaar als het niet meer is.

Een van de dingen waar ik nu mee bezig ben is het bijspijkeren van mijn diploma’s. Want als ik straks (geheel onnodig, maar het moet maar) Engels en (wel nodig) Zweeds 2 en 3 klaar heb, kan ik eventueel nog verder opleidingen doen om meer kans op een vaste baan te krijgen.

Natuurlijk zit ik al min of meer vast waar ik nu ben, maar een vast kontrakt zou toch wel fijn zijn.

Dus naast de fulltime baan, leren we gewoon leuk verder.

Gelukkig mocht ik voor Engels al gelijk examen doen met als resultaat een 10 als gemiddelde. Nu nog een laatste deel van Engels afronden en dan hoop ik zo nel mogelijk van alles af te zijn!

We spijkeren door aan onze toekomst….

Vegan midzomer

Dit jaar was voor mij de midzomerviering extra speciaal. Een van mijn zussen was namelijk op bezoek. En deze zus heb ik de afgelopen 20 jaar veels te weinig gezien, want zij woont al die tijd (met hier en daar een bezoekje aan Nederland) al in America!

Ik nam me voor om haar het echte midzomer-viering-gevoel te laten ervaren en dus moesten we een bezoek brengen aan Ransäters hembyggdsgård waar de viering nog het meest traditioneel is. Daar konden we zien hoe de “majstång” (meipaal) neergezet werd en vervolgens werd er op allerlei traditionele liedjes omheen gedanst in meerdere grote kringen. Veel liepen in traditionele klederdracht en dat maakt het voor de tourist net wat leuker om naar te kijken. Zuslief maakte een boel filmpjes er van en kwam vervolgens tot de ontdekking dat de aanwezige dansgroep (in klederdracht) uit Kansas (America) kwam. Erg grappig vonden we dat natuurlijk, want wij dachten dat dit echt Zweeds was! 😉

Na deze viering haasten we ons terug naar Uddeholm om daar bij de herrgård op het grasveld samen met onze dorpsgenoten midzomer te vieren. Daar werd ook de paal gehesen en gedanst en zelf heb ik een aantal rondjes meegedaan.

Daarna hebben we in het gras genoten van het prachtige weer, watermeloen en goed gezelschap. Ook werden we uitgenodigd om een midzomer-middernachtsduik te nemen in het meer. En die uitnodiging namen we wat graag aan!

Eenmaal thuis hebben we een aantal heerlijke, echt Zweedse (maar dan vegan en glutenvrij!) gerechten klaar gemaakt en de rest van de avond kon niet meer stuk.

Het was prachtig weer, warm en zelfs het water was helemaal zo koud nog niet. Ook de sauna was speicaal voor ons opgewarmd en met z’n allen hebben we een boel lol gehad, samen in de sauna gezeten, in het meer gedoken, heerlijke rabarberliquer gedronken en zomerse aardbeien gesnoept.

Om een uur of twee (toen het alweer licht werd) zijn we in badpak, met een handoekje om, naar huis gelopen en daarna konden we heerlijk slapen.