Bevroren

Vorige week ben ik voor het laatst op mijn fiets naar het werk gegaan. Het begon langzaamaan te vriezen en nadat mijn versnelling en rem vastgevroren waren, leek het me toch maar tijd om de auto te gaan pakken. Jammer, want het fietsen is zo lekker ontspannend.
Een wijs besluit was het wel, want nog geen twee dagen later viel de eerste sneeuw. En nadat dat weggesmolten was, is inmiddels de tweede laag sneeuw gevallen. Prachtig!

Wild

Het leuke aan een camera bij het huis is dat we kunnen vastleggen welke dieren hier rondlopen. Nu alleen nog een goed filmpje van de eekhoorntjes.

Helemaal goud!

Onvermijdelijk

Ik heb de moestuin zo lang mogelijk in de gaten gehouden: Dagelijks geoogst wat geoogst moest worden en in de gaten gehouden of er geen ongewenste eters in stonden. Maar ik wist dat het onvermijdelijk zou zijn dat vroeg of laat de reetjes op bezoek zouden komen.

Hoe kouder en donkerder, des te groter de kans. En die kans werd dus alleen maar groter en groter.

Vandaag zijn de eerste sporen zichtbaar. Hier en daar zijn wat boerenkolen aangevreten. Een hoofd van een spruitjesplant is afgeknabbeld en hier en daar zijn wat aardbeienplanten aangevreten. Laten ze dan maar flink poepen in mijn moestuintje, dan krijg ik er tenminste nog iets voor terug.

Herfst

Het is bewolkt, op het meer vaart langzaam een vlot met een huisje er op. Het enige “waterverkeer” van vandaag.
De blaadjes in de bomen ritselen zachtjes als er af en toe een windje staat en ik luister naar het tikken van de regen.
Ik zit op de veranda tussen de tomatenplanten met hier en daar een groen tomaatje waarvan ik hoop dat die nog rood gaat worden.
De Esdoorn heeft al vuurrode blaadjes in de top en ook de berkenbomen vertonen hier en daar wat goudgele stukken.
In de moestuin staat het vol. Er ligt heel wat werk op me te wachten en er moet flink geoogst worden. Naar verwachtig komt de eerste nachtvorst volgende week dus komende dagen en volgend weekend wordt het hard werken.
De Gladiolen en zonnebloemen staan vol in bloei.
Soms hoor ik zelfs al wat gakkende ganzen overvliegen richting warmere windrichtingen.

Het is herfst.

Avontuur

Aan het begin van de zomer maakte ik een lijstje (want ik hou van lijstjes) met daarop een aantal dingen die ik deze zomer wilde doen. Op avontuur met de kano en een tentje was daar een van. En nadat ik dit had gedaan samen met J. (dit was ook gelijk onze eerste kennismaking) besloten we om het avontuur iets spannender te maken.

We wilden graag met een kajak vanaf Branäs over de Klarälven naar het zuiden varen gedurende een weekend. De nachten zouden we dan in een tentje overnachten, waar we op dat moment zelf wilden. En natuurlijk moesten we zelf alles meenemen in de kajak zodat het wat meer op een survival avontuur zou gaan lijken.

Na hier en daar wat geplan en geregel, konden we met twee kajaks vertrekken en was er een vriendelijke helper aan land die hier en daar wat brandhout voor ons zou achterlaten.

Op een vrijdagavond vertrokken we, vrij laat en inmiddels al flink mistig en donker. Eigenlijk te donker voor elke verstandige kajakker. Maar wij, enthousiast als we waren, wilden niet nog een nacht wachten met ons avontuur en besloten toch gewoon te vertrekken.
Omdat het zo donker was dat we het water niet goed konden zien, liepen we meerdere malen vast. Een keer zelfs op een grote zandbank waar we uitstapten en op de GPS keken hoe lang we nog moesten varen tot ons afgesproken eindpunt van die avond. Nog zeker een uur, maar we moesten er maar voor gaan, want het was te donker om een goede nieuwe slaapplek te vinden (de kant was door de mist amper zichtbaar laatstaan het verschil tussen moeras en weiland!).
Uiteindelijk heeft onze houtbezorger op ons eindpunt de auto met groot licht richting het water gezet, zodat we in ieder geval zouden zien waar we aan land moesten. En hielp enorm!

Tussen 12 en half 1 in de avond kwamen we op onze eindbestemming waar een groot kampvuur gemaakt was. Wij haasten ons om alle natte kleren uit te doen, onze voeten te drogen en warme sokken en schoenen aan te doen zodat we vervolgens de tent op konden zetten en bij het vuur weer goed op temperatuur konden komen.
We dronken nog een paar kopjes thee en eenmaal warm, wisselden we onze buitenkleren om voor de kleren die we bij ons hadden om in te slapen: thermo ondergoed met daarover fleece ondergoed, twee paar wollen sokken en op ons hoofd een fleece muts. Daarna rolden we ons in een fleeceplaid met daaroverheen een warme slaapzak. En we sliepen als roosjes!

 

 

 

 

De volgende ochtend sliepen we tot een uur of acht. En sprong ik uit de tent toen in de buurt een auto aan kwam rijden. Dit waren toeschouwers voor de “klarälvdalen challenge”. Een stuk of 60 mensen zouden die dag vanaf Branäs naar Byn (80 kilometer!) varen met kajak of kano. En ik was net op tijd om de grootste ploeg voorbij te zien komen. Met een enorme vaart en wat een grote uitdaging gingen ze aan!

Wij aten op ons gemak een ontbijtje, pakten alle spullen weer in en gingen verder met onze reis. Maar niet voordat ik eerst (het moest er ook een keer van komen) in het water kantelde terwijl ik probeerde in te stappen. Snel trok ik alle natte kleren uit, legde ze in het zonnetje op de kajak te drogen, en vaarde verder in zwembroek en sporthemd. Gelukkig was het de hele dag prachtig nazomerweer en had ik extra droge kleren bij me voor als het later die dag af zou koelen.

Onderweg kwamen we langs de meest prachtige plekjes waar we soms uit moesten stappen om even “fika” te houden. Zo zaten we op een strandje waar niets of niemand te horen was op het kabbelende water na. En we waanden ons even aan zee.
Ook klommen we ergens via een pad bergopwaarts waar we in een weiland al picknickend van het zonnetje konden genieten. En wat was er toch veel moois te zien, midden in de natuur, op het water tussen weilanden, bomen, bergen en soms drinkende koeien. Vanaf het land werd ons die dag aangeraden om naar Ambjörby te varen waar een mooie plek met “vindskydd” (letterlijk vertaald: windscherm) zou zijn. En dit besloten we dan ook te doen.
Het was even zoeken en na twee keer bij een verkeerde plek aangelegd te hebben, was het de derde keer scheepsrecht. En wat een plek!

 

 

 

 

Terwijl wij een “vindskydd” verwachten (een klein hutje waar je kan schuilen tegen regen en wind), was dit een hele nederzetting met een stuk of zes verschillende hutjes waarvan een een flinke uitgebouwde versie was. Een villa onder de vindskydds zegmaar. Het was namelijk niet alleen het typische hutje waar je in kan slapen met daarvoor een vuurplek (zoals je op de twee foto’s hierboven kan zien). Nee het dak was helemaal doorgetrokken naar de vuurplaats (waar zelfs een schoorsteen in gemaakt was, banken zodat meerdere mensen om het vuur heen konden zitten en een grilrooster klaarstond zodat er ook eten bereid kon worden) en daarnaast zodat er drie picknicktafels konden staan en een verhoogde tafel die gebruikt kon worden als keukenaanrecht.

Ook stond er een barbeque en hing er een waslijn om mijn natte spullen te drogen te hangen. Een paar meter verderop lag een houtstapel inclusief bijl, aan de achterkant van de vindskydd lag droger hout en er stonden twee Zweedse toilethuisjes. Er was zelfs schoon drinkwater aanwezig! Het voelde bijna een beetje te luxe om het nog kamperen te noemen! 😉

Omdat er niemand anders was, kozen wij ervoor om die grote “villa” te bezetten zodat we hier ons avondeten konden maken. Maar we wilden wel graag in het tentje slapen, zodat we minder last zouden hebben van muggen. Die ochtend werden we wakker van een flink warm zonnetje op onze tent en hadden we nog genoeg brandhout (want er was ook hout voor ons achter gelaten) om een warme kop thee te maken.

We bespraken de rest van de dag en besloten om hier, deze prachtige locatie, een einde te maken aan ons avontuur zodat we nog tijd zouden hebben om samen met Wico en M. “de houtbezorger” te barbequen. Wat een heerlijk vakantie-weekend hebben we gehad! Bedankt voor dit fijne weekend J.! Ik heb er van genoten!

Op naar het volgende avontuur!

Regen

De Zweedse zomer is dit jaar niet optimaal geweest. Op zich best naar mijn zin hoor, maar een echte warme zomer was het niet. Dat zie ik grotendeels in de moestuin terug want daar groeien nu vooral de planten die wel tegen een stootje kunnen, terwijl de warmte aanbiddende planten nog lang niet zo ver zijn als dat ze hadden moeten zijn.

Maargoed.. in tegenstelling tot het vele geklaag om mij heen, moet ik zeggen dat ik best tevreden ben. Warme, zonnige dagen zijn er zeker wel geweest want ook dit jaar heb ik weer heel veel kleur (en vragen mensen me naar welk zonnig vakantieoord ik geweest ben!). En regen, dat is er ook heel veel geweest. Vooral de laatste dagen ook, precies als ik weer heerlijk op mijn fietsje naar het werk wil of gewoon eens een wandeling wil maken of zoals vandaag: een rondje wil gaan joggen.

Voor mij geen probleem hoor! Ik doe gewoon wat ik van plan was en loop dat heerlijke rondje van me. Stiekem vind ik het juist wel lekker in de regen met mijn barefootschoenen. En het grootste voordeel is dat je niemand anders ziet, want wie is er nu zo gek om in de regen naar buiten te gaan???

Paddestoelenjacht

Het was misschien nog een beetje vroeg voor de tijd van het jaar (en vooral de hoeveelheid gevallen regen), maar samen met een collega ging ik op paddestoelenjacht. We trokken er een hele dag voor uit en zijn een aantal gebieden afgereden. Veel hebben we helaas niet gevonden, omdat er nog niet voldoende regen gevallen was, maar wel hebben we een eigen “geheim plekje” ontdekt waar niet zomaar iemand anders zal komen plukken. Eindelijk!!

 

 

 

Wij zijn heel tevreden met onze eigen vondst! En ik maakte er een heerlijke (vegan!) risotto van.

Lekker!!!!

Kamperen

En nog iets wat ik heel graag wilde doen: lekker in mijn eentje kamperen! Gewoon (want wie kan nou zeggen dat ie dat kan?) in eigen tuin met prachtig uitzicht!

En ik had het niet beter kunnen treffen want ‘snachts begon het te regenen. En als ik ergens van hou dan is het het getik van regendruppels op een tentdoek. Zo sfeervol en rustgevend!

Op het water

Ik zou het bijna vergeten, maar tussen alle avonturen door, heb ik ook nog gasten in huis. Af en toe maken we een uitstapje, doen we wat boodschappen en natuurlijk hoort er een jaarlijkse barbeque bij.

Ook was mijn kano beschikbaar voor een proefritje.

Niet iedereen durfde, maar hier en daar was een moedige vrouw die het er wel toe waagde. 😉 🙂