Herfst

Het is bewolkt, op het meer vaart langzaam een vlot met een huisje er op. Het enige “waterverkeer” van vandaag.
De blaadjes in de bomen ritselen zachtjes als er af en toe een windje staat en ik luister naar het tikken van de regen.
Ik zit op de veranda tussen de tomatenplanten met hier en daar een groen tomaatje waarvan ik hoop dat die nog rood gaat worden.
De Esdoorn heeft al vuurrode blaadjes in de top en ook de berkenbomen vertonen hier en daar wat goudgele stukken.
In de moestuin staat het vol. Er ligt heel wat werk op me te wachten en er moet flink geoogst worden. Naar verwachtig komt de eerste nachtvorst volgende week dus komende dagen en volgend weekend wordt het hard werken.
De Gladiolen en zonnebloemen staan vol in bloei.
Soms hoor ik zelfs al wat gakkende ganzen overvliegen richting warmere windrichtingen.

Het is herfst.

Avontuur

Aan het begin van de zomer maakte ik een lijstje (want ik hou van lijstjes) met daarop een aantal dingen die ik deze zomer wilde doen. Op avontuur met de kano en een tentje was daar een van. En nadat ik dit had gedaan samen met J. (dit was ook gelijk onze eerste kennismaking) besloten we om het avontuur iets spannender te maken.

We wilden graag met een kajak vanaf Branäs over de Klarälven naar het zuiden varen gedurende een weekend. De nachten zouden we dan in een tentje overnachten, waar we op dat moment zelf wilden. En natuurlijk moesten we zelf alles meenemen in de kajak zodat het wat meer op een survival avontuur zou gaan lijken.

Na hier en daar wat geplan en geregel, konden we met twee kajaks vertrekken en was er een vriendelijke helper aan land die hier en daar wat brandhout voor ons zou achterlaten.

Op een vrijdagavond vertrokken we, vrij laat en inmiddels al flink mistig en donker. Eigenlijk te donker voor elke verstandige kajakker. Maar wij, enthousiast als we waren, wilden niet nog een nacht wachten met ons avontuur en besloten toch gewoon te vertrekken.
Omdat het zo donker was dat we het water niet goed konden zien, liepen we meerdere malen vast. Een keer zelfs op een grote zandbank waar we uitstapten en op de GPS keken hoe lang we nog moesten varen tot ons afgesproken eindpunt van die avond. Nog zeker een uur, maar we moesten er maar voor gaan, want het was te donker om een goede nieuwe slaapplek te vinden (de kant was door de mist amper zichtbaar laatstaan het verschil tussen moeras en weiland!).
Uiteindelijk heeft onze houtbezorger op ons eindpunt de auto met groot licht richting het water gezet, zodat we in ieder geval zouden zien waar we aan land moesten. En hielp enorm!

Tussen 12 en half 1 in de avond kwamen we op onze eindbestemming waar een groot kampvuur gemaakt was. Wij haasten ons om alle natte kleren uit te doen, onze voeten te drogen en warme sokken en schoenen aan te doen zodat we vervolgens de tent op konden zetten en bij het vuur weer goed op temperatuur konden komen.
We dronken nog een paar kopjes thee en eenmaal warm, wisselden we onze buitenkleren om voor de kleren die we bij ons hadden om in te slapen: thermo ondergoed met daarover fleece ondergoed, twee paar wollen sokken en op ons hoofd een fleece muts. Daarna rolden we ons in een fleeceplaid met daaroverheen een warme slaapzak. En we sliepen als roosjes!

 

 

 

 

De volgende ochtend sliepen we tot een uur of acht. En sprong ik uit de tent toen in de buurt een auto aan kwam rijden. Dit waren toeschouwers voor de “klarälvdalen challenge”. Een stuk of 60 mensen zouden die dag vanaf Branäs naar Byn (80 kilometer!) varen met kajak of kano. En ik was net op tijd om de grootste ploeg voorbij te zien komen. Met een enorme vaart en wat een grote uitdaging gingen ze aan!

Wij aten op ons gemak een ontbijtje, pakten alle spullen weer in en gingen verder met onze reis. Maar niet voordat ik eerst (het moest er ook een keer van komen) in het water kantelde terwijl ik probeerde in te stappen. Snel trok ik alle natte kleren uit, legde ze in het zonnetje op de kajak te drogen, en vaarde verder in zwembroek en sporthemd. Gelukkig was het de hele dag prachtig nazomerweer en had ik extra droge kleren bij me voor als het later die dag af zou koelen.

Onderweg kwamen we langs de meest prachtige plekjes waar we soms uit moesten stappen om even “fika” te houden. Zo zaten we op een strandje waar niets of niemand te horen was op het kabbelende water na. En we waanden ons even aan zee.
Ook klommen we ergens via een pad bergopwaarts waar we in een weiland al picknickend van het zonnetje konden genieten. En wat was er toch veel moois te zien, midden in de natuur, op het water tussen weilanden, bomen, bergen en soms drinkende koeien. Vanaf het land werd ons die dag aangeraden om naar Ambjörby te varen waar een mooie plek met “vindskydd” (letterlijk vertaald: windscherm) zou zijn. En dit besloten we dan ook te doen.
Het was even zoeken en na twee keer bij een verkeerde plek aangelegd te hebben, was het de derde keer scheepsrecht. En wat een plek!

 

 

 

 

Terwijl wij een “vindskydd” verwachten (een klein hutje waar je kan schuilen tegen regen en wind), was dit een hele nederzetting met een stuk of zes verschillende hutjes waarvan een een flinke uitgebouwde versie was. Een villa onder de vindskydds zegmaar. Het was namelijk niet alleen het typische hutje waar je in kan slapen met daarvoor een vuurplek (zoals je op de twee foto’s hierboven kan zien). Nee het dak was helemaal doorgetrokken naar de vuurplaats (waar zelfs een schoorsteen in gemaakt was, banken zodat meerdere mensen om het vuur heen konden zitten en een grilrooster klaarstond zodat er ook eten bereid kon worden) en daarnaast zodat er drie picknicktafels konden staan en een verhoogde tafel die gebruikt kon worden als keukenaanrecht.

Ook stond er een barbeque en hing er een waslijn om mijn natte spullen te drogen te hangen. Een paar meter verderop lag een houtstapel inclusief bijl, aan de achterkant van de vindskydd lag droger hout en er stonden twee Zweedse toilethuisjes. Er was zelfs schoon drinkwater aanwezig! Het voelde bijna een beetje te luxe om het nog kamperen te noemen! 😉

Omdat er niemand anders was, kozen wij ervoor om die grote “villa” te bezetten zodat we hier ons avondeten konden maken. Maar we wilden wel graag in het tentje slapen, zodat we minder last zouden hebben van muggen. Die ochtend werden we wakker van een flink warm zonnetje op onze tent en hadden we nog genoeg brandhout (want er was ook hout voor ons achter gelaten) om een warme kop thee te maken.

We bespraken de rest van de dag en besloten om hier, deze prachtige locatie, een einde te maken aan ons avontuur zodat we nog tijd zouden hebben om samen met Wico en M. “de houtbezorger” te barbequen. Wat een heerlijk vakantie-weekend hebben we gehad! Bedankt voor dit fijne weekend J.! Ik heb er van genoten!

Op naar het volgende avontuur!

Regen

De Zweedse zomer is dit jaar niet optimaal geweest. Op zich best naar mijn zin hoor, maar een echte warme zomer was het niet. Dat zie ik grotendeels in de moestuin terug want daar groeien nu vooral de planten die wel tegen een stootje kunnen, terwijl de warmte aanbiddende planten nog lang niet zo ver zijn als dat ze hadden moeten zijn.

Maargoed.. in tegenstelling tot het vele geklaag om mij heen, moet ik zeggen dat ik best tevreden ben. Warme, zonnige dagen zijn er zeker wel geweest want ook dit jaar heb ik weer heel veel kleur (en vragen mensen me naar welk zonnig vakantieoord ik geweest ben!). En regen, dat is er ook heel veel geweest. Vooral de laatste dagen ook, precies als ik weer heerlijk op mijn fietsje naar het werk wil of gewoon eens een wandeling wil maken of zoals vandaag: een rondje wil gaan joggen.

Voor mij geen probleem hoor! Ik doe gewoon wat ik van plan was en loop dat heerlijke rondje van me. Stiekem vind ik het juist wel lekker in de regen met mijn barefootschoenen. En het grootste voordeel is dat je niemand anders ziet, want wie is er nu zo gek om in de regen naar buiten te gaan???

Paddestoelenjacht

Het was misschien nog een beetje vroeg voor de tijd van het jaar (en vooral de hoeveelheid gevallen regen), maar samen met een collega ging ik op paddestoelenjacht. We trokken er een hele dag voor uit en zijn een aantal gebieden afgereden. Veel hebben we helaas niet gevonden, omdat er nog niet voldoende regen gevallen was, maar wel hebben we een eigen “geheim plekje” ontdekt waar niet zomaar iemand anders zal komen plukken. Eindelijk!!

 

 

 

Wij zijn heel tevreden met onze eigen vondst! En ik maakte er een heerlijke (vegan!) risotto van.

Lekker!!!!

Kamperen

En nog iets wat ik heel graag wilde doen: lekker in mijn eentje kamperen! Gewoon (want wie kan nou zeggen dat ie dat kan?) in eigen tuin met prachtig uitzicht!

En ik had het niet beter kunnen treffen want ‘snachts begon het te regenen. En als ik ergens van hou dan is het het getik van regendruppels op een tentdoek. Zo sfeervol en rustgevend!

Op het water

Ik zou het bijna vergeten, maar tussen alle avonturen door, heb ik ook nog gasten in huis. Af en toe maken we een uitstapje, doen we wat boodschappen en natuurlijk hoort er een jaarlijkse barbeque bij.

Ook was mijn kano beschikbaar voor een proefritje.

Niet iedereen durfde, maar hier en daar was een moedige vrouw die het er wel toe waagde. 😉 🙂

Fiets

Voordat ik besloot om naar mijn werk te gaan fietsen, aan het begin van de Zweedse lente, daagde Wico mij uit om dit minimaal 3 weken achtereen vol te houden zodat ik een nieuwe fiets zou krijgen.

Dit was natuurlijk extra motivatie om die dagelijkse fietstochtjes vol te houden!

Die drie weken zitten er inmiddels al driedubbel op en zo langzamerhand werd het eens tijd voor die fiets.

Dus nadat we wat adresjes afgebeld hebben, besloten we om deze mountainbike te kopen.

Een mooi fietsje (ja, gewoon tweedehands), maar er was een dingetje waar ik niet aan gedacht had: geen bagagedrager. En hoewel je voor het echte mountainbiken geen bagagedrager wil hebben, was dit voor mijn huis-werk-huis fietstochten (en misschien nog wel volgende langere tochten) toch wel belangrijk.

We besloten het een en ander te kopen en samen (maar vooral Wico) puzzelden we wat nieuwe onderdelen (en ook nieuwe remblokjes enz. enz.) in elkaar om de fiets wat praktischer te maken.

Nu wat minder flashy, maar meer praktisch, fiets ik geregeld op dit monster naar mijn werk. Enige nadeel (wat ik nooit eerder meegemaakt heb) is dat je tijdens een regenbui dubbel zo vies en nat wordt. Want (iedereen die een MTB heeft, weet dit!) het is dan niet alleen de regen die van bovenaf op je valt, maar ook alle spetters (en grind en zand en modder) die vanaf de banden van onderaf op je spetteren. Ik ben dus al geregeld met een flink nat en modderig pakje thuis gekomen. Lekker!!!

Kano-avontuur

Ik had er al langere tijd over gefantaseerd. Een tochtje met mijn kano, een rugtasje met spulletjes, wat brandhout, een tentje en dan gewoon varen en zien waar ik uitkom.

Hoe heerlijk het ook klinkt, alleen wilde ik het toch liever niet doen. Dus vroeg ik op (het-o-zo-handige) facebook of er iemand met me mee wilde. En dat was het geval!

Een Nederlandse jonge dame, die ik al vaker gesproken had, was wel in voor dit avontuur en we prikten een datum.

Met de kano volgeladen vertrokken we vanuit onze tuin, over het Rådameer richting het zuiden (Sunnemo). Ik hoopte om na een flinke paar uur kanoen aan te leggen bij een “vindskydd” windscherm (vaak een leuk houten hutje of afdakje) aan het einde van Grässjön. Maar dit was toch iets te ver gegrepen.

Na een pauze op een prachtig aanlegplekje zijn we uiteindelijk naar een vernauwde doorgang richting Bosjön gevaren. Hier vonden we een mooi aanlegplekje waar we ook nog eens de tent op een beschut plekje konden opzetten.

En de tent stond maar net op en het begon ineens te stortregenen waarop wij lekker in de tent konden schuilen en luisteren naar het getik.

Na de regenbui konden we wat takjes en plukjes bladmos verzamelen om een kampvuurtje te maken (en dit laatste deed J. heel goed!) waar we ons eten op bakten en vervolgens met een kop thee en een gitaar genoten van ons avontuur in de natuur.

De nacht zelf genoten we iets minder want het was onverwacht koud. Maar de volgende ochtend was het des te warmer.

Met de wind in onze rug en een verwarmend zonnetje vaarden we terug naar huis alwaar de golven steeds hoger werden.
Zo nu en dan kwam er een golf zo de boot in, maar we hebben het nog heel droog kunnen houden. Ook de verwachte regen bleef uit en terwijl een ontvangst-commite ons stond op te wachten, kwamen we droog in Uddeholm aan.

Superleuk dat J. zomaar met me mee wilde op avontuur!

Dit soort momenten doen me weer beseffen hoe heerlijk we wonen en hoe vrij het hier eigenlijk is. Gewoon een kano en een tentje mee en op avontuur. Wie wil dat nu niet??

Goed begin

Om mijn zomervakantie goed te beginnen, had ik me voorgenomen om een van mijn “wil-ik-ooit-eens-doen-acties” uit te gaan voeren. En dan wel een fietstocht van Uddeholm naar Karlstad.

Dat zou na alle ritjes van huis naar werk (en weer terug) toch niet zo heel moeilijk moeten zijn, denkend aan het aantal kilometers dat ik nu al afgelegd heb?

Ik maakte twee van mijn collega’s enthousiast en we spraken af om samen op maandagmorgen 8:30 klaar te staan bij de start. Ja, op z’n Zweeds dan wel he! Ik stond daar dus al om 8:20 en de rest kwam zo’n 15-20minuten later pas aankakken.

Met gezonde tegenzin, die duidelijk in elkaars gezichten af te lezen was, werden spullen uit de auto gehaald, kleren uit- of juist aan- gedaan en tassen aan de fiets vastgemaakt. Hier en daar maakten we nog wat grapjes en rond 9:00 stapten we op de fiets.

Het beginpunt van de 90km lange route was ook precies het beginpunt van een geasfalteerd fietspad, wat voorheen een spoorbaan was. Tegenwoordig is het een touristische fietsroute “Klarälvbanan” genoemd. En ben je slim genoeg om vooraf een kaart van de route mee te nemen, kan je precies zien waar mooie picknick-plekjes zijn of “utehus-jes”.

De eerste paar kilometer was het nog best wel koud omdat we grotendeels in de schaduw tussen de bomen fietsten. Ook was het voornamelijk wennen en afvoelen welke snelheid ons alledrie het beste zou passen. Eenmaal om het Rådameer heen, waren we goed op elkaar “ingefietst” en konden we het zonnetje al wat beter voelen.

Nu gedachten op nul en lekker doorfietsen. En dat ging ons toch wel heel goed af!
De eerste plas-pauze (snel-piesen-en-weer-verder) was vlak voor Höje en daarna namen we ons voor om pas ter hoogte van Ransäter een eet/drink-pauze te nemen zodat we al over de helft van de route zouden zijn. En die pauze maakten we eigenlijk al heel snel: rond 10:30.
We propten snel wat eten en drinken naar binnen, pakten nog eventueel een zonnebril of stopten wat kleren weg en gingen snel weer verder. Geen tijd om stil te zitten (en dus koud en stijf te worden)!

We sprongen weer de fiets op en hebben met veel gepraat en af en toe wat aanmoedigende woorden en grapjes (mocht een van ons het even niet meer zien zitten) de rest van de route met een mooi tempo verder gefietst.

In Forshaga namen we een laatste korte pauze alwaar we toch wel merkten (voor het eerst toegaven) dat we hier en daar (vooral “van achter”!!) wat pijntjes hadden. Met wat grappen hierover zijn we snel weer op de fiets gesprongen (iets minder soepel dan de eerste paar keren) om het laatste “lastige gedeelte” uit te rijden.

Vanaf toen (en we moesten nog zo’n 20km) hebben we alleen maar bergopwaarts gereden (geen stijle helling, maar zo een waar nooit een einde aan komt) en werd er ook niet meer zo heel veel gegrapt. We wilden die laatste kilometers gewoon graag uitrijden en dat was het enige waar we ons nog op richten.

Sneller dan verwacht (veel sneller!!) kwamen we bij de finish aan. Ik met mijn handen in de lucht, juigend alsof ik de Tour de France had gewonnen, voornamelijk omdat ik blij was dat ik eindelijk van dat pijnlijke zadel af kon stappen. En ook mijn collega’s met een brede glimlach.

Heel tevreden met de 5uur die we er over gedaan hadden en vooral trots op onze prestatie.

 

 

 

 

 

 

 

Ons publiek maakte een foto van ons waarna we luxe met de auto naar huis konden.

Maar eerst nog een middagje shoppen, want waarom ben je anders in Karlstad?? Het was tenslotte pas 14:00!!!

En de zadelpijn die ik al voelde toen we nog maar bij Råda reden (mijn vrouwelijke collega overigens ook, maar die was net als ik zo lang mogelijk stil hierover om maar geen negatieve sfeer te creeren), die was gelukkig binnen een paar dagen verdwenen. Dat viel dus ook hondert procent mee!! 😉

Lupinelove

Wat hou ik toch van deze tijd van het jaar. Een wandelingetje maken door de “straat”, bloemen plukken, foto’s maken en vooral de heerlijke zomergeuren opsnuiven.

Vervolgens snel naar binnen omdat er een flinke regenbui aan komt en in de verte is de onweer al te horen.