Uvån

Vandaag maakten we een ritje richting Gustavfors om even bij de zalmkwekerij lang te gaan.

Het ging alleen niet zo makkelijk als we hadden verwacht want we troffen het bedrijf leeg en verlaten aan. Bleek dat er alleen ‘s ochtends vroeg gewerkt werd.

Na wat rondvragen werden we doorverwezen naar de daadwerkelijke kwekerij die in het water “Uvån” genaamd ligt.
Ook hier was niemand te bekennen.

Wel mochten we getuigen zijn van twee reetjes die door het water zwommen om over te steken. Op de foto is er maar een te zien (een bokje!) want de ander keerde om en zwom snel de andere kant op toen hij of zij ons gezien had. Wat een mooi gezicht was dat!

En wat een prachtige omgeving!

Uiteindelijk vonden we de eigenaresse van de zalmkwekerij (ze was een aantal koeien naar een ander weiland aan het begeleiden, hoe landelijk!!) en konden we haar het een en ander vragen.

Al met al een leuk ritje wat me een beetje vakantiegevoel gaf.

Bokje

Hoewel de lente en warmere tijden steeds dichterbij komen, hebben de vogels en hertjes het op dit moment extra moeilijk. Er ligt nog steeds sneeuw en eten is nu bijna niet meer te vinden buiten.

De vogeltjes blijven we dus bijvoeren met zaad en pitten. Ook de hertjes maken hier gebruik van. Ze schudden de voederbol wild rond zodat er een boel zaad uit valt wat ze dan lekker op kunnen smikkelen.

Om extra lief te zijn voor de hertjes (en omdat we toevallig toch veel keukenafval hebben) zet ik geregeld het keukenafval buiten. Fruitschillen, aardappelschillen, appelklokhuizen, preiresten. Alles wat maar in de natuur groeit, gooi ik in een emmer buiten. En de diertjes maken er dankbaar gebruik van. In ruil daarvoor mogen wij dan genieten van prachtig uitzicht. En wat zijn ze prachtig! En zo dichtbij!

Op de filmpjes hieronder zijn de diertjes te zien. En al die activiteit maakt het nog eens heel gezellig ook zo op een vrije dag, naar buiten starend.

(om de filmpjes te bekijken klik je met je rechter muisknop op de naam van het filmpje en kies je voor “open document”)

Home alone

Een dagje thuis genietend van het uitzicht..

Lekker warm

Helaas is het mooie laagje sneeuw sinds een paar dagen ingewisseld voor Hollands winterweer: regen, wind en bewolkt. In een woord: Bah! Maar ookweer typerend voor de novembermaand. Het kan er mee door.

Gelukkig hebben we een warm huisje dankzij de grote houtstapel. En wat is er dan leuker om vanuit dat warme huisje te loeren naar “wild in de tuin”?
Onze nieuwe camera heeft al twee dieren gespot. Weten we gelijk waar al die sporen in de sneeuw vandaan kwamen!

tip: om de dieren beter te kunnen zien, kan je de film window vergroten naar “heelscherm”.

Wespennest

De dag voordat onze gasten zouden komen, wilde ik nog even wat hout opruimen. Ik dacht het op de zolder van de garage te kunnen leggen, maar toen ik het deurtje opende bleek daar een groot wespennest te zitten. Met een boel wespen!

Wico heeft snel actie ondernomen en de wespen hebben nog een paar pogingen gedaan om een nieuw nest te maken en bij het luik rondgehangen, maar daarna zijn ze gelukkig vertrokken!

Elanden

Inmiddels is het overduidelijk lente en (doet april wat hij wil) dus tijd om de moestuin startklaar te maken. Daarom besloot ik een ritje naar Norra Skoga te maken om daar bij een kennis flink wat mest te halen.

En wat vind ik het toch heerlijk om daar te zijn. Een afgelegen locatie bij een meer (klinkt bekend niet?) waar helemaal niets anders te horen is dan de natuur, de dieren en het bos om het huis heen. Ganzen en kippen dartelen vrij rond, een paar schapen met lammetjes blaten zo nu en dan terwijl ze staan te grazen en hier en daar zitten wat konijntjes (in een hok weliswaar) te snuffelen.

Na het afleveren van een pakketje met zelfgemaakte jam, chutney en wijn, was het tijd voor een vies klusje. En eenmaal vol, kon de aanhanger met mest naar huis gereden worden.

En alsof deze landelijke ervaring al niet fijn genoeg was, konden we op de terugweg genieten van het uitzicht. Te zien op de volgende filmpjes.

 

Hondenslee

Toen het nieuwe jaar begon, was een van mijn voornemens om actiever van de natuur en de jaargetijden te genieten. Toen ik me dit voornam, dacht ik vooral aan de winter. In plaats van een winterslaap, wilde ik de frisse kou in en voelen hoe mijn handen zouden gaan gloeien van een actieve wandeling, langlauftocht of rondje op de spark. Inmiddels heb ik al aardig aan dit voornemen voldaan. Maar een ding stond nog niet afgevinkt op mijn bucketlist: een tocht op een hondenslee door de sneeuw.

Vandaag was de dag dat ook dit van mijn lijstje gevinkt kon worden, want samen met wat vriendinnen vertrokken we naar Lysvik om hier eens een kijkje te nemen bij de honden van mooneye sleddogs.

wakker worden met dit uitzicht maakte de dag al perfekt!

wakker worden met dit uitzicht, mijn dag kon al niet meer stuk!

We werden rondgeleid langs de hondenhokken, kregen een boel uitleg, een warme kop thee of koffie bij een vuurtje in een tipi, mochten helpen met het halen en intuigen van de honden, maakten een mooie tocht in de slee en gaven de honden achteraf een bak met voer.
We zijn er een aantal uur mee zoet geweest en konden, naast het al prachtige winterse uitzicht, genieten van een mooie, warme en gezellige dag.

Het sleeen vond ik zelf een heerlijke ervaring. En vooral de gedachte dat dit voorheen een van de belangrijkste vervoersmiddelen was, vond ik toch heel bijzonder. Even terug in de tijd en midden in het besneeuwde bos met alleen maar honden en een bestuurder achter je op de slee. Wat een stilte en wat een rust! Prachtig!

Jong

Het blijft mooi en bijzonder, onze nieuwe en tijdelijke huisdieren. De buren waren iets minder enthousiast toen ze zagen dat wij ze bijvoeren. Het schijnt dat ze ook in de zomer naar voer komen zoeken en dan staat er een rijkdom aan moestuingroenten voor ze klaar. Oeps! Nou, daar vinden we tegen die tijd wel weer wat op hoor! Nu even vriendelijk zijn voor deze arme stakkers in de kou. Brrrrr.

Luieren

Ergens in de moestuin, meende ik laatst al een spoor te zien van een ree die had liggen rusten in de sneeuw. Dat kon ik al bijna niet geloven, omdat het zo dicht bij ons huis was. Maar toen Wico me deze foto’s liet zien, was ik er vrijwel zeker van dat de reetjes inmiddels dichter bij ons leven dan we hadden gedacht.

Filmpjes

Terwijl ik saai aan het werk was, maakte Wico voor mij (op verschillende dagen) speciaal een aantal filmpjes van onze huis-reetjes. Wat zijn ze leuk he!